Ένα σχολιασμένο βιογραφικό συμπλήρωμα

(ξαναγραμμένο τον Ιούλιο του 2009)

Είναι άχαρο να φτιάχνεις βιογραφικό σημείωμα για τον εαυτό σου – και κάθε πραγματικό ψώνιο αισθάνεται αμήχανα καθώς πιστεύει πως ο εαυτός του είναι αδύνατο να περιγραφτεί με λίγες (ή, αλίμονο, και με πολλές) λέξεις. Μα τι σημασία έχουν τα νομίσματά μας; – με την σαχλή ματαιοδοξία μας γελά ο πεινασμένος χρόνος.

Ας τα (ξανα)γράψω όπως πίνουμε μια κουταλιά σιρόπι με πικρή γεύση – ωστόσο ίσως εκείνη η πικρίλα να είναι μια βαθιά κοιτίδα της παιδικότητάς μας:

Ο Θ. Τ. γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1970. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ. Έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με διάφορες εκφάνσεις του δυτικού πολιτισμού: την κλασική και μετακλασική επική αφήγηση, την τραγωδία, τις ιδεολογία της Αναγέννησης, τη δυτική ζωγραφική μέχρι τον 20ο αιώνα, την ενοποιητική αφήγηση της Δύσης, την πορνογραφία καθώς με άλλα θέματα λογοτεχνία και αισθητικής. Υπήρξε συνεκδότης του περιοδικού Τα Ποταμόπλοια (1990-1992) και σύμβουλος έκδοσης του περιοδικού Mauve (2003-2006). Έχει εργαστεί ως κειμενογράφος, επιφυλλιδογράφος, αρθρογράφος, δικηγόρος, επιμελητής εκδόσεων, σεναριογράφος ντοκιμαντέρ κ.α. Από το 2007 οργανώνει στη Θεσσαλονίκη κύκλους σεμιναρίων με θέματα δυτικού πολιτισμού. Παντρεμένος με την φιλόλογο Εβίνα Σιστάκου, έχει δυο παιδιά, την Κωνσταντίνα και τον Νικόδημο.

Στα χρόνια 1996-2001 υπήρξε ακτιβιστής του Δικτύου DROM για τα κοινωνικά δικαιώματα των Τσιγγάνων, ενώ από το 1996 συμμετείχε ενεργά στη δημιουργία του Δικτύου Εθελοντών Δοτών Αιμοπεταλίων Θεσσαλονίκης. Κείμενά του δημοσιεύτηκαν σε πολλές εφημερίδες, περιοδικά και δικτυακούς τόπους. Το καλοκαίρι του 2005 διέκοψε τη 18μηνη συνεργασία του με την εφημερίδα Μακεδονία της Κυριακής όταν η τελευταία αρνήθηκε να δημοσιεύσει το κείμενό του που αφορούσε την κομμένη μακεδονική γλώσσα και την αναγκαιότητα διδασκαλίας της στα σχολεία. Στα χρόνια 2005-2008 δημιούργησε και συντόνισε την σειρά Αντιρρήσεις στις εκδόσεις τυπωθήτω όπου εκδόθηκαν συνολικά έξι βιβλία.  Έχει γράψει πολλά κείμενα ενάντια στα έθνη, τις θρησκείες, τους ολοκληρωτισμούς, τους κοσμοδιορθωτισμούς και τον ανθρωποδιορθωτισμό, τον ρατσισμό και κάθε μορφή ατομικής και συλλογικής βίας.

Από το 2000 εκδώσει 17 βιβλία με αφηγήσεις και δοκίμια – με πρώτο από αυτά το μυθιστόρημα Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα. Το 2004 έφτιαξε την ιστοσελίδα triaridis.gr/: έκτοτε δημοσιεύει εκεί στο σύνολό τους όλα του τα εκδομένα βιβλία και όλα του τα δημοσιευμένα κείμενα (μέχρι στιγμής περισσότερα από 120) Το μυθιστόρημα του τα μελένια λεμόνια * η διαθήκη των γκαβλωμένων ανθρώπων κυκλοφόρησε πρώτα στο Διαδίκτυο το 2005 και στην συνέχεια εκδόθηκε σε βιβλίο το 2007 – πρακτική που ακολούθησε και για όλα τα υπόλοιπα βιβλία του. Όλα τα γραπτά του είναι ελεύθερα από κάθε «πνευματικό δικαίωμα» και μπορούν να αναπαραχτούν εν όλω ή εν μέρει δίχως την οποιαδήποτε άδεια. Αφηγήματα και κείμενά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα γαλλικά και τα ιταλικά.

Ο Καβάφης παρακαλεί να μην ψάξουν τη ζωή του από τα γραπτά του. Πιθανώς να λέει ακριβώς το αντίθετο – ήξερε καλά να κλείνει το μάτι ο Καβάφης.

Όσο για μένα: θα ήθελα να είμαι αυτά που γράφω· στα σίγουρα το καταφέρνω λίγες φορές – αν το καταφέρνω. Μα ακόμη κι όταν γράφω στα ψέματα, πάλι εγώ δεν είμαι;

Η αγωνία του νοήματος – που έτσι και αλλιώς είναι μια (αυτ)απάτη: τι είμαστε; – αλλιώς: τι απομένει από εμάς. Δεν ξέρω τι είμαστε και τι απομένει. Μα ελπίζω να είμαστε η μεγάλη ήττα μας, η μεγάλη λαχτάρα μας, η μεγάλη ελπίδα μας, οι παντοτινά χαμενες στιγμές μας. Ελπίζω να είμαστε τα δειλινά μας. Οι άνθρωποι που ερωτευτήκαμε, οι φίλοι μας, τα ταξίδια μας, τα βιβλία, οι ταινίες, οι εικόνες, οι μουσικές, τα ταξίδια, τα όνειρα, οι λαχτάρες, οι αυταπάτες, ο πόνος, οι θυμοί, τα λάθη, οι εγωισμοί, οι κακίες μας, οι φενάκες μας, η μοναξιά μας. Η οικογένειά μας και οι οικογένειές μας. Τα φιλιά που δόθηκαν και εκείνα που δεν. Οι τσιγγάνοι μας. Η αγωνία μας και η πεθυμιά μας. Κι όπως λέει ο Μάνος, κάτι από όλα αυτά πιθανώς να βρει κανείς και για μένα διαβάζοντας αυτές τις ηλεκτρονικές σελίδες·  κι αν μπει στον κόπο να απαντήσει με ένα mail πιθανώς κάτι να βρω κι εγώ γι’ αυτόν.

Ο Στέλιος, φτιάχνοντας την ιστοσελίδα, μου είπε: Θα ξενερώσω αν δω φωτογραφία στο βιογραφικό σου. Δυστυχώς έχει δίκιο. Αντί φωτογραφίας, λοιπόν, η Αναμαλλιασμένη του Λεονάρντο. Είπαμε: είμαστε ό,τι αγαπάμε κι ό,τι ονειρευόμαστε· και τούτη η παλιά Scapiliata των πεντακοσίων χρόνων είναι κάποια που περιμένω με ανείπωτη λαχτάρα – στο όνειρο μου, στα όνειρά μου, στην ακροθαλασσιά μου.

(σημείωση Στέλιου: κυλήστε τον δείκτη του ποντικιού στο δεξί άκρο της οθόνης για ευκρινέστερη εμφάνιση της Αναμαλλιασμένης.)