θανάσης τριαρίδης * Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα 

 

μέρος ε [εκείνο το βράδυ] *  κεφάλαιο 60ο

 

 

 

 

 

60.

 

Δάκρυα βαριά σαν πέτρες

 

 

 

Η επόμενη φράση του κόκκινου τετραδίου της δασκάλας μας, ήταν γραμένη κάθετα, όπος κάθετα σταζουν οι σταγόνες της βρύσης:

 

δ

ε

ν

 

τ

η

ς

 

έ

κ

α

ν

α

 

τ

η

 

χ

ά

ρ

η

 

 

Αυτό λογαριάζω πως γράφτηκε τις πρώτες μέρες του Γενάρη του χίλια εννιακόσια εβδομήντα οχτώ. Κι εδώ μπορεί κανείς να υποθέσει ό,τι θέλει, σε ποια δεν έκανε τη χάρη η κυρία Δομένικα, πότε κι άραγε ποια χάρη ήταν αυτή που αρνήθηκε; Χρόνια αργότερα, στον Άσπρο Βράχο, ο Σώτερ σκέφτηκε την Τζίλντα· εγώ, πάλι, φαντάστηκα την Αύρα Φραντζή, το βράδυ της Πρωτοχρονιάς του εβδομήντα οχτώ, ντυμένη στα μαύρα, να χτυπά αγέρωχη την πόρτα της κόρης της, που 'χε να τη δει δώδεκα γεμάτα χρόνια, κι ούτε λίγο ούτε πολύ, να την παρακαλάει για όσα την παρακάλεσε ενάμιση μήνα νωρίτερα κι ο Γιώργος, για ένα φιλί στο στόμα που θα 'παιρνε απ' τη δασκάλα μας την κατάρα κι η μάνα της θα πέθαινε αντί για κείνη. Δεν μπορεί, τόσα χρόνια έζησε με την Μπαρμπακούλα η Αύρα, από κάποιο μυστικό σημάδι θα το 'ξερε πως οι χίλιες μέρες πλησιάζουν στο τέλος τους, όπως επίσης θα ήξερε καλά το δίχως άλλο το πώς παύουν οι κατάρες την ώρα που βγαίνει η ψυχή και θα 'χε αλείψει στα χείλη της όλα τα χρειαζούμενα. Πιστεύω πως η κυρία Δομένικα άνοιξε την πόρτα στη μάνα της, πιστεύω πως κοιτάχτηκαν εντέλει στα μάτια μετά από τόσο καιρό, στα σίγουρα όμως η δασκάλα μας δεν της έκανε τη χάρη, όχι από διάθεση εκδίκησης για τη συμφωνία της στο σατανικό σχέδιο της Μπαρμπακούλας, ή για το φαρμάκι που εκείνη της στάλαξε στα χείλη είκοσι οχτώ χρόνια νωρίτερα, απλά γιατί ο θάνατος είναι θάνατος και δεν μπορεί να σ' τον πάρει κανείς, γιατί θα είναι σαν να σου κλέβει τη ζωή — εξάλλου τι αξία είχε να αγαπάει κανείς εκ του ασφαλούς; Αυτά περίπου θα είπε στη μητέρα της η κυρία Δομένικα, τα ίδια που είχε πει και στο Γιώργο πριν από ενάμιση μήνα... Και βέβαια η Αύρα Φραντζή αμέσως το κατάλαβε πως ήταν μάταιο να επιμένει· ευθύς θα έκανε μεταβολή να φύγει γρήγορα για να μη στάξουν τα δάκρυά της μέσα στο σπίτι της κόρης της, γιατί αυτά θα γίνονταν πέτρες που στην άλλη ζωή θα κρέμονταν απ' τα βλέφαρα της δασκάλας μας.