Θανάσης Τριαρίδης

 

Για τη σφαγή της Τριπολιτσάς:

μέρη ενός διαλόγου

 

 

 

Προσπαθώντας να βάλω σε (σχετική) τάξη τα αρχεία του υπολογιστή μου, βρήκα δύο επιστολές που είχα γράψει προς τον αναγνώστη μου κ. Α.Χ. στις 6 και στις 8 Σεπτεμβρίου του 2004. Ο Α.Χ. (τα αρχικά είναι αλλαγμένα), ο οποίος μου συστήθηκε ως ένας νέος 22 χρονών που μόλις είχε πάρει το πτυχίο του, νομίζω , μιας θετικής σχολής, μου έστειλε στις 6-9-2005, μια κριτική επιστολή για την επιφυλλίδα μου Μαθήματα ανελευθερίας (Μακεδονία της Κυριακής, 05-9-2005, http://www.triaridis.gr/keimena/keimD015.htm). Ήταν ένας από τους ελάχιστους αναγνώστες οι οποίοι ενώ διαφωνούσαν πέρα για πέρα με τις απόψεις μου, επιδίωξαν έναν αξιοπρεπή και τίμιο διάλογο, και όχι ένα κλιμακούμενο υβρεολόγιο διανθισμένο με απειλές και κατάρες.

Ξαναδιάβαζοντας αυτές τις δύο επιστολές, έναν χρόνο αργότερα, διαπίστωσα ότι, ως ένα σημείο, φωτίζουν επιπλέον την ήδη δημοσιοποιημένη θέση μου για την σφαγή των 32.000 αμάχων Τούρκων και Εβραίων στις 22-25 Σεπτεμβρίου του 1821. Ως εκ τούτου αποφάσισα να τις δημοσιοποιήσω με το παρόν κείμενο. Βέβαια ευκταίο θα ήταν να παρατεθούν εν συνόλο οι δύο αρχικές επιστολές του Α.Χ οι οποίες προκάλεσαν τις δικές μου. Δυστυχώς ένας ηλεκτρονικός ιός που μπήκε στο mail μου εδώ και αρκετούς μήνες εξαφάνισε τα mail του Α.Χ. Έτσι οι δικές του επιστολές χάθηκαν ούτε πλέον το mail του ώστε να επικοινωνήσω μαζί του. Ωστόσο νομίζω πως ακόμη και έτσι, οι δύο απαντήσεις μου έχουν έχουν μια αναγνωστική αυτοδυναμία. Και θα ήθελα να διαβαστούν ως συμπλήρωμα των σχετικών με την σφαγή της Τριπολιτσάς κειμένων μου και ιδίως των Η Ελευθερία που σφάζει αμάχους, Μαθήματα ανελευθερίας, Το σκοτεινό υπόγειο, Μικρή σημείωση για την αγωνία της μνήμης, Μια αφιέρωση και ένα υστερόγραφο.

Κυρίως όμως θα ήθελα οι επιστολές αυτές να διαβαστούν ως ένας υπαινιγμός: υπαινιγμός για το ότι, παρά την όλο και αποκρουστικότερη προσχώρησή όλων μας στον μανιχαϊσμό, παρά την θεολογικοποίηση των επιλογών μας, μπορούν να ακόμη υπάρξουν αναμεταξύ μας γόνιμες διαφωνίες και ανταλλαγή απόψεων. Για μένα ετούτη η ανταλλαγή δικαιώνει την όποια απόπειρα δημοσίου λόγου πολύ περισσότερο από την αντανακλαστική συμφωνία. Και για αυτό ευχαριστώ τον Α.Χ. για το ότι διαφωνεί.

 

Θ. Τ. αρχές Οκτωβρίου του 2005

 

 

 

Επιστολή πρώτη

 

 

Αγαπητέ κύριε Χ.,

 

Με χαρά διάβασα το ηλεκτρονικό γράμμα σας, και με εξέπληξε τόσο το ήθος με το οποίο εκφράζετε την διαφωνία σας, όσο και το ό,τι παραθέτετε λογικά επιχειρήματα για να τεκμηριώσετε την σκέψη σας. Μακάρι να ήσαν πολλοί οι άνθρωποι της ηλικίας σας (και, συμπληρώνω, της θετικής κατεύθυνσης σπουδών σας) που να έχουν ιστορικά ενδιαφέροντα - τα οποία, όπως η επιστολή σας καταδεικνύει, σεις έχετε.

 

Σας παραθέτω τις σκέψεις μου περί των επιχειρηματων σας.

 

1) Ερωτημα πρώτο: έγινε η σφαγή στην Τριπολιτσα τον Σεπτέμβριο του 1821;

Δυστυχώς για όλους μας, κύριε Χ., η σφαγή έγινε. Και έγινε επί αμάχων, λιμοκτονούντων (από την πολύμηνη πολιορκία) Τούρκων και Εβραίων. Και έγινε επί παιδιών και γυναικών και γερόντων. Αυτό το δέχονται όλες οι ελληνικές Ιστορίες (τις οποίες θα σας καλούσα να μην εμπιστεύεστε όσο δείχνετε) και η Ιστορία της Εκδοτικής Αθηνών, την οποία επικαλείστε.

 

2) Πόσοι ήσαν οι σφαγμένοι;

Επιμένετε πως οι σφαγμένοι νεκροί (συμπληρώνω εγώ: άμαχοι σφαγμένοι νεκροί) ήταν 12.000 και πως ο Γέρος ήταν στα γεροντάματά του και μπέρδευε μπέρδευε τα νούμερα. Τα νούμερα των νεκρών είναι πάντοτε σχετικά. Ωστόσο όπως και να το κάνουμε έχουμε κάθε λόγο να θεωρήσουμε πως ο Κολοκοτρώνης (αρχηγός του ασκεριού που διενήργησε την σφαγή) είχε κάθε λόγο να μιλήσει για το μικρότερο δυνατό νούμερο νεκρών. Κι αν είχε ξεμωραθεί υπήρχε ο Τερτσέτης (άνθρωπος που ήξερε τι σημαίνουν τα νούμερα) για να τον διορθώσει. Δεν μπορώ να αντικατάστήσω, λοιπόν, την ευθεία παραδοχή του αυτουργού με οποιαδήποτε άλλη εκτίμηση. Ιδίως ότα προέρχεται από ιστορικούς που κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να μειώσουν το νούμερο των σφαγμένων αμάχων, επικαλούμενοι μαρτυρίες μη αυτοπτών (δεν κάνουν ωστόσο το ίδιο για την Σφαγή της Χίου από τους Τούρκους, έναν χρόνο αργότερα). Οσο για εσάς, μου φαίνεται πέρα για πέρα λογικά ανακόλουθο να επαινείτε σε όλες τις κλίμακες τον Κολοκοτρώνη για μύρια όσα, μα αίφνης να τον βγάζετε ως αναξιόπιστο ως προς την μαρτυρία του για τους νεκρούς της σφαγής.

Μα κι αν οι νεκροί ήταν 12.000, σε τι μειώνεται η ένταης του εγκλήματος; Οι νεκροί του σχολείου της Οσετίας είναι (ως φαίνεται) περι τους 600, οι νεκροί της 11ης Σεπτεμβρίου φτάνουν τους 3.000, οι νεκροί της Σρεμπρένιτσα υπολογίζονται σε 8.000, οι νεκροί της Σάμπρα και της Σατίλα υπολογίζονται στους 2.000. Όλα αυτά τα λογαράζουμε ορθά- για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Κατα την γνώμη σας, 12.000 σφαγμένα γυναικόπαιδα δεν αρκούν για να αποδώσουν τον χαρακτηρισμό του χασάπη στον επικεφαλής της σφαγής; Είστε άνθρωπος που προφανώς έχετε καλύτερη σχέση με τα μαθηματικά από μένα έχετε αποπειραθεί να μετρήσετε ποτέ από το 1 μέχρι το 12.000;

 

3) Ήταν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ηθικός αυτουργός της σφαγής;

Μου γράφετε δύο επιχειρήματα για να αποδείξετε το ενάντιο. Λυπάμαι που θα σας το πω, μα και τα δύο είναι απολύτως έωλα.

 

Το πρώτο: λέτε πως ο Κολοκοτρώνης δεν μπορούσε να ελεγξει το πολυλάριθμο ασκέρι του. Μα τότε πώς κατάφερε να γλυτώσει τους 1500 Αρβανίτες από τους οποίους μάλιστα είχαν υποφέρει τα μέγιστα οι ελληνικοί πληθυσμοί της Πελοπονήσου; Σας συνιστώ πλην της Εκδοτικής Αθηνών, να διαβάσετε την Διήγηση που ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης υπαγόρευσε στον Γεωργιο Τερτσέτη. Τι γράφει εκεί, όταν απειλήθηκε η σφαγή των Αρβανιτών: Μάζεψα τότε το ασκέρι και τους είπα: όποιος θέλει να πειράξει τους Αρβανίτες, πρέπει πρώτα να σκοτώσει εμένα. Κι αν εγώ μείνω ζωντανός, θα σκοτώσω όποιον πάει να τους πειράξει (αυτά τα παραθέτει και η Εκδοτική Αθηνών). Άρα ο Κολοκοτρώνης μπόρεσε να σώσει 1500 Αρβανίτες (επειδή όντως είχε δώσει το λόγο του και είχε μπέσα, όπως και εσείς επισαημένετε) δεν θέλησε όμως να σώσει 32.000 αμάχους, παρά τους παρέδωσε στο έλεος του ασκεριού του, το οποίο φυσικά και μπορούσε να ελέγξει όπως αποδεικνύει το περιστατικό με τους Αρβανίτες. Αυτό, κύριε Χ., ονομάζετε ηθική αυτουργία και είναι το ίδιο ακριβώς με αυτό που διέπραξε ο Αριέλ Σαρόν όταν άφησε τους Χριστιανούς Φαλαγγίτες να μπουν στη Σάμπρα και τη Σατίλα το 1982 και με τους όρους της νομικής επιστήμης, η ηθική αυτουργία συγκροτεί ένα έγκλημα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από την φυσική πράξη (από την οποία κάποτε μπορεί να απουσιάζει η συνειδητότητα.

 

Το δεύτερο επιχείρημά σας: λέτε ότι αν είχαν παραδώσει οι Τούρκοι νωρίτερα την Τριπολιτσά, δεν θα γινόταν η σφάγη. Αυτό, υπογραμμίζετε, το αναφέρει ο Φιλήμων και το επαναλμβάνει η Εκδοτική Αθηνών. Δηλαδή 32.000 άνθρωποι σφαγιάστηκαν, επειδή ο Κολοκοτρώνης τσαντίστηκε που περίμενε. Αχ, κύριε Χ., περιμένω από έναν άνθρωπο σαν κι εσάς να μην κάνει εκπτώσεις στη λογική του. Η σφαγή των 32.000 γερλίσιων Τούρκων και Εβραίων της Πελοποννήσου έγινε για να εξωθηθούν σε φυγή από την Πελοπόννησο όλοι οι (έντρομοι) μη Χριστιανοί και να δημιουργηθεί μια πρώτη αμιγώς Ελληνική επικράτεια, όπου θα μπορούσε να στηθεί ένα αυτόνομο Ελληνικό κράτος. Δηλαδή: ήταν μια κλασική περίπτωση προαποφασισμένης εθνοκάθαρσης.

 

4. Ήταν δικαιολογήμενη η σφαγή από όσα είχαν υποστεί οι Ελληνες από τους Τούρκους στα 400 σκλαβιάς;

Καμιά σφαγή δεν είναι δικαιολογημένη από κανέναν για κανέναν λόγο. Με την ίδια παρανοϊκή λογική σχεδόν όλων των Ελλήνων ιστορικών και δυστυχώς σχεδόν όλων των Ελλήνων - το κράτος του Ισραήλ θα έπρεπε, εξαιτίας των 6.000.000 νεκρών του Ολοκαυτώματος, να ισοπεδώσει 30 ή 40 γερμανικές πόλεις. Κι ακόμη: μου γράφετε για τις σφαγές στη Σμύρνη και το Αϊβαλί: δηλαδή υπαινίσεστε πως το ασκέρι που μπήκε στην Τριπολιτσά έδινε δεκάρα για το τι γινόταν στη Σμύρνη, ή στη Θεσσαλονίκη, ή στην Κωνσταντινούπολη;

5. Νομιμοποιούμαστε, λοιπόν, να λέμε τον Κολοκοτρώνη χασάπη;

Δυστυχώς, κύριε Χ., οφείλουμε να λέμε την αλήθεια και να προσπαθούμε να μπαίνουμε στην θέση του άλλου. Και η αλήθεια είναι πως ο ηθικός αυτουργός μίας σφαγής είναι χασάπης. Και η αλήθεια είναι πως ο ηθικός αυτουργός της σφαγής στην Τριπολιτσά είναι ο Κολοκοτρώνης.

 

Μου γράφετε για τον Κολοκοτλώνη τα ακόλουθα (ελαφρώς ρητορικά):

() Το τελευταίο σημείο που αποδεικνύει το μεγαλείο αυτού του ανθρώπου είναι το εξής: Ως γνωστόν ο Γέρος από την ηλικία των 15 χρονών ανέβηκε στα βουνά να γίνει κλέφτης. Από την τρυφερή ηλικία αυτή δηλαδή απαρνήθηκε τη σκλαβιά του Τουρκικού ζυγού. Προφανώς, η μόρφωση πού είχε ήταν η στοιχειώδης, όπως και των περισσοτέρων παιδιών της ηλικίας του. Γνωρίζετε όμως ότι μετά τη διαφυγή του στη Ζάκυνθο η πρώτη του ενέργεια ήταν να πάρει μαθήματα Αρχαίων Ελληνικών και Ελληνικής Ιστορίας ενώ οι συνομήλικοι του γυρνούσαν στους καφενέδες; Γνωρίζετε ότι για τα παιδία του προσέλαβε τους καλύτερους δασκάλους της εποχής; Γνωρίζετε ότι ήταν από τους λίγους που μυήθηκαν στις αρχές της Γαλλικής Επανάστασης και πίστεψε στην ελευθερία του ατόμου; Ποιος χασάπης΄ της εποχής του θα ενδιαφερόταν για τέτοια πράγματα; Ο συγκεκριμένος χασάπης όμως διείδε πως η ελευθερία του έθνους είναι κενό γράμμα αν δεν συμβαδίζει με την ελευθερία της σκέψης και της ψυχής που προέρχεται μόνο από τη μόρφωση!

Θα ήθελα να σας τονίσω ότι δεν έχω καμία σχέση με εθνικιστικές, ρατσιστικές και άλλες ηλίθιες απόψεις που πολύ συχνά ακούγονται στις μέρες μας (ιδιαίτερα στο χαζοκούτι) και πιστεύουν στην ανωτερότητα της Ελληνικής φυλής (sic). Ελπίζω να καταλάβατε ότι προσπαθώ να βλέπω τα πράγματα αντικειμενικά. Από την άλλη πλευρά όμως κάποτε θα πρέπει να δείχνουμε και τον απαιτούμενο σεβασμό στους ανθρώπους που έδωσαν και τη ψυχή τους για αυτόν τον έρμο τον τόπο.

Στους ανθρώπους που σάπισαν αγόγγυστα στη φυλακή γιατί έτσι πρόσταξαν τα ξενόφερτα πιόνια της αντιβασιλείας.

Στον μοναδικό άνθρωπο που κράτησε ζωντανή την Ελλάδα όταν η μαύρη μπότα της σκλαβιάς εμφανιζόταν απειλητικά στον ουρανό (κάθοδος Δράμαλη ,εισβολή Ιμπραήμ) και ενώ οι πολιτικάντηδες της εποχής κρυβόντουσαν στις Υδραίικες γολέτες.

Στον άνθρωπο που ενώ οι περισπούδαστοι κοτζαμπάσηδες, πρόκριτοι της εποχής μοίραζαν τα αξιώματα και τα πλιάτσικα, συκοφαντώντας τον ίδιο, αυτός γυρνούσε βρώμικος και ρακέντυτος στα βουνά του Μοριά προσπαθώντας να συντηρήσει τη φλόγα της Επανάστασης.

Στον άνθρωπο που έχασε το μονάκριβο γιο του στον εμφύλιο και δεν ζήτησε σε καμία στιγμή εκδίκηση, γιατί δεν άντεχε να χύσει αδελφικό αίμα.

Στον άνθρωπο που λίγο πριν πεθάνει γύρισε όλο το Μοριά και συγχώρεσε ακόμα και αυτούς που είχαν σκοπό ζωής να τον εξοντώσουν ( Σχινά, Μεξή).

Στον ήρωα που μεγαλούργησε στο Βαλτέτσι, στα Βέρβαινα ,στη Γράνα, στα Δερβενάκια, στο Σαραβάλι, στον πύργο του Αλή Φαρμάκη.

Στον άνθρωπο που ονειρεύτηκε μια Ελλάδα ελεύθερη για τα παιδιά του.

Ας μην ξεχνούμε τέλος πως χωρίς την παρουσία του Γέρου, του Νικηταρά, του Πλαπούτα και των λοιπών ηρώων του 21 οι μετέπειτα μεγάλες μορφές του ελεύθερου Ελληνισμού (Καβάφης, Ελύτης, Σεφέρης και τόσοι άλλοι) πιθανόν να μην μπορούσαν να ζήσουν σε αυτόν τον τόπο ελεύθεροι και να μεγαλουργήσουν.

Αυτόν τον άνθρωπο δεν μπορείς να τον πεις χασάπη.. Είναι άδικο.

 

Επί όλων αυτών έχω να παρατηρήσω τα εξής:

 

Πρώτον: μην θεωρείτε αξιόπιστη πηγή τον Σπύρο Μελά. Πρόκειται για τον άνθρωπο που έγραφε φιλογερμανικά άρθρα τον καιρό της Κατοχής και που ως παράγων του ελληνικού μετεμφυλιακού κράτους, ακύρωσε την απονομή του Βραβείου Νόμπελ στον Σικελιανό και τον Καζαντζάκη, διαδίδοντας πως είναι ανθέλληνες και κομμουνιστές. Τα βιβλία του, ιδίως οι ιστορικές βιογραφίες του, είναι πρωτίστως εθνοφαστική προπαγάνδα.

 

Δεύτερον: για αρκετά χρόνια συμμεριζόμουν για τα όσα αναφέρετε για τον Κολοκοτρώνη (με την τότε οπτική μου θα πρόσθετα στα θετικά του πως τουλάχιστον τρεις φορές αρνήθηκε να εξαγοραστεί από τους Τούρκους, που του πρόσφεραν ακόμη και θέσεις εξουσίας στον Μοριά). Σήμερα δεν έχω την ίδια άποψη για την ηθική συγκρότηση του Κολοκοτρώνη (ιδίως όταν ξέρω το πού κατέληξε το πλιάτσικο που ακολούθησε την σφαγή της Τριπολιτσάς). Μα το πρόβλημα της σφαγής δεν είναι ο Κολοκοτρώνης που έσφαξε αλλά οι σφαγμένοι άμαχοι. Είμαστε και όλοι εμείς που ως χώρα, εδώ και 150 χρόνια, θεσμοποιήσαμε την δοξολογία μιας σφαγής. Κι ακόμη κι αν δεχτούμε ο Κολοκοτρώνης ήταν ένας ηρωϊκός άνθρωπος, με αξίες και μπέσα, το γεγονός αυτό καθεαυτόν θα έκανε την σφαγή της Τριπολιτσάς ακόμη πιο επώδυνη στην ερμηνεία της επώδυνη για το αδιανότηο κι όμως τετελεσμένο έγκλημα, επώδυνη για το παράλογο της ανθρώπινης φύσης. Θα έδειχνε πως ένας αναμφίβολα ξεχωριστός άνθρωπος μπορεί να σφαγιάσει 32.000 ανθρώπους και είκοσι χρόνια μετά να μιλήσει για την σφαγή τους θαρρείς και μιλάει για σφαγμένα πρόβατα.

 

Μου ζητάτε σεβασμό για τον Κολοκοτρώνη: μα σκεφτείτε πόσο ολέθριο είναι να κρύβουμε την αλήθεια από τους φίλους μας, από τα παιδιά μας, από τους ίδιους μας τους εαυτούς. Ο Κολοκοτρώνης σαφώς και ήσαν μια προσωπικότητα που διαμόρφωσε την νεώτερη ελληνική ιστορία. Μα και ο Κεμάλ ήσαν μια ξεχωριστή προσωπικότητα που διαμόρφωσε την τούρκικη ιστορία.- δίχως αυτόν δεν θα υπήρχε η σημερινή Τουρκία ως κρατική υπόσταση. Μα τι σημαίνει αυτό: πως ο Κεμάλ Ατατούρκ των αλλεπάλληλων εθνοκαθάρσεων δεν ήταν ένας χασάπης;

 

Τέλος: μου γράφετε πως δίχως τον Κολοκοτρώνη, η ιστορία της Ελλάδας θα ήταν διαφορετική πιθανώς να μην υπήρχε ο Σεφέρης, ο Καβάφης, ο Ελύτης. Μα, κύριε Χ., μου γράφετε το αυτονοήτο: συνήθως από χασάπηδες διαμορφώνεται η ιστορία όλων των λαών και όλων των αιώνων. Αν ο Χίτλερ δεν είχε ξεκινήσει τον ΒΠαγκόσμιο Πόλεμο, η ζωή των παππούδων μας θα ήταν διαφορετική και πιθανώς δεν θα υπήρχαμε, μήτε εγώ, μήτε εσείς. Ως εκ τούτου δεν μπορούμε να πούμε πως ο Χίτλερ ήταν χασάπης (ο μεγαλύτερος του αιώνα του);

 

Αντί όλων αυτών, κύριε Χ., προτείνω να ξανασκεφτούμε την φράση με την οποία τελειώνω το κείμενο της Μακεδονίας (δεν είναι δική μου, είναι του Δημήτρη Σκουρέλλου): το αίμα είναι πάντοτε κηλίδα και ποτέ λεκές.

 

Σας ευχαριστώ για την κριτική.

 

Θανάσης Τριαρίδης, 6 Σεπτεμβρίου 2004

 

 

******

 

 

Επιστολή δεύτερη

 

 

Αγαπητέ κύριε Χ.,

 

Έλαβα την ανταπάντησή σας. Μην εκλάβετε τούτο το σημείωμα ως αντεπίθεση. Είναι σαφές πως είστε ένας άνθρωπος με ενδιαφέροντα, ηθικές αξίες και με αίμα που βράζει: είναι τιμή για μένα να συνομιλώ με έναν άνθρωπο με τον οποίο διαφωνώ. Αν μιλούμε μονάχα με όσους συμφωνούμε, δεν κάνουμε τίποτε.

 

Το βέβαιο είναι ότι διαφωνούμε και δεν διαφωνούμε τόσο στο επίπεδο των ίδιων των γεγονότων. Διαφωνούμε στην ηθική αξιολόγηση των γεγονότων. Εγώ γράφω Σφαγή της Τριπολιτσάς - εσείς μου απαντάτε Άλωση της Τριπολιτσάς. Εγώ ονομάζω σφαγείς αυτούς που έσφαξαν τον κόσμο στην Τριπολιτσά εσείς τους ονομάζετε Ελληνικό στρατό που μάχεται για την ελευθερία του. Μοιραία φτάνουμε και στο κεντρικό σημείο της διαφωνίας μας: εγώ ονομάζω χασάπη τον Κολοκοτρώνη σεις τον ονομάζεται ήρωα, υπόδειγμα ανθρωπιάς, σημαντικότερη προσωπικότητα της ελληνικής ιστορίας.

 

Πού είναι η αλήθεια, λοιπόν;

 

Η αλήθεια είναι τι βάζουμε πρώτο στο μυαλό μας και τι δεύτερο. Εγώ βάζω πρώτη στο μυαλό μου την ανθρώπινη ζωή. Έχω την αίσθηση πως εσείς βάζετε στο μυαλό σας πρώτο το εθνικό συμφέρον (με ρωτάτε μάλιστα: Αν εσείς γνωρίζετε κάποιον τρόπο για να είχαμε απαλλαγεί από την Τουρκιά αναίμαχτα σας παρακαλώ να μου τον αναφέρετε.)

 

Με την δική μου λογική ο Κολοκοτρώνης πράγματι είναι χασάπης. Με την δική σας λογική ο Κολοκοτρώνης πράγματι είναι ήρωας που υπηρέτησε τυο εθνικό συμφέρον: η εθνοκάθαρση της Τριπολιτσάς μου κάνει εντύπωση πως δεν αναφέρεστε διόλου στους σφαγμένους Εβραίους- δεν έγινε από μίσος, μα για να υποστηριχτεί η ιδέα της Ελληνικής Αυτονομίας σε μια αμιγώς ελληνκή πληθυσμιακά Πελοπόννησο.

 

Προφανώς δεν σας έπεισα για τον δική μου ηθική αξιολόγηση των γεγονότων. Ούτε και εσείς με πείσατε για την δική σας. Βρισκόμαστε στις αντίθετες πλευρές.

 

Σχολιάζω τις απαντήσεις σας στα πέντε σημεία (με πλάγια αντιγράφω τις απαντήσεις σας):

1)Έγινε η σφαγή στην Τριπολιτσά τον Σεπτέμβριο του 1821;

 

Μου γράφετε:

 

Η σφαγή στην Τριπολιτσά έγινε. Αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Βέβαια εκτός από τον άμαχο πληθυσμό υπήρχαν και αρκετοί στρατιώτες, μισθοφόροι καθώς και όλος ο τούρκικος διοικητικός ανθός (από την Κόρινθο μέχρι την Καρύταινα) με τις συνοδείες και τα χαρέμια τους. Και ας μην ξεχνούμε και το εξής. Ακόμα και ο απλούστερος Τούρκος πολίτης είχε τουλάχιστον ένα Έλληνα εχθρό. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της αλαζονείας που δημιούργησε η σκλαβιά επί 4 αιώνες

 

Η σφαγή έγινε, κύριε Χ, ενώ η τούρκικη φρουρά της πόλης είχε παραδοθεί. Κι οι στρατιώτες που παραδίνονται είναι αιχμάλωτοι, κύριε Χ. Δηλαδή άμαχοι... Και οι εχθροί του ελληνικού (αγροτικού) πληθυσμού ήταν εξίσου οι μπέηδες και οι κοτσαμπάσηδες, Τούρκοι και Έλληνες...

 

 

2) Πόσοι ήσαν οι σφαγμένοι;

Μου γράφετε:

 

Ο αριθμός των σφαγιασθέντων είναι δυστυχώς τεράστιος. Βέβαια εσείς με κατηγορείτε ότι ενώ επαινώ το Γέρο, ξαφνικά στο θέμα του αριθμού των νεκρών τον βγάζω αναξιόπιστο. Και εσείς όμως κάνετε κάτι αντίστοιχο. Ενώ τον θεωρείτε χασάπη μεμιάς λαμβάνετε υπόψη μια λανθασμένη εκτίμηση του για να δραματοποιήσετε την κατάσταση και να ισχυροποιήσετε τα επιχειρήματά σας περί εθνοκάθαρσης. Οι νεκροί είναι εξακριβωμένο ότι δεν ξεπέρασαν τις 12000. Προχωρώ λίγο ακόμα. Θα πρέπει να τονίσω ότι ο Ελληνικός στρατός της εποχής εκείνης δεν έχει ουδεμία σχέση με τον Σαρόν, ούτε με τους Τσετσένους ψυχοπαθείς τρομοκράτες. Είναι ένας στρατός που πολεμάει στον τόπο του. Για την ελευθερία του. Δεν είναι ούτε στρατός κατοχής ούτε τρομοκράτες. Αν εσείς γνωρίζετε κάποιον τρόπο για να είχαμε απαλλαγεί από την Τουρκιά αναίμαχτα σας παρακαλώ να μου τον αναφέρετε. Και εγώ θα είμαι ο πρώτος που θα προσυπογράψω. Εκτός και αν πιστεύετε ότι ο ραγιάς δεν πρέπει να σηκώνει κεφάλι. Εκτός και αν πιστεύετε ότι η ομόθρησκη Ρωσία μπορούσε να βοηθήσει (όπως και στα Ορλωφικά.)Η μήπως ότι θα απελευθερωνόμασταν με τη βοήθεια των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής εκείνης με την εποπτεία του ΄φιλέλληνα Μέττερνιχ. Ας είμαστε λογικοί.

 

Διαφωνώ. Από πού είναι εξακριβωμένο πως οι νεκροί δεν ξεπέρασαν τους 12.000; Αφού η μοναδική μαρτυρία αυτόπτη που έχουμε είναι αυτή του Κολοκοτρώνη και μιλάει για 32.000. Από εκεί και πέρα οι Τούρκικες Ιστορίες μιλούνε για 60.000 νεκρούς, οι ελληνικές Ιστορίες για 12.000 νεκρούς. Ο καθένας επιλέγει τι θα πιστέψει.

 

Δεύτερον: και ο Κολοκοτρώνης, ο Σαρόν και οι Τσετσένοι αγωνίζονται για αυτό που τους έμαθαν για πατρίδα τους. Απλώς θεωρούν πως οι ανθρώπινες ζωές είναι ολιγότερο σημαντικές για τον αγώνα τους έτσι τους γαλούχησε ή καθοδήγησε ο εθνικισμός τους. Είναι το ζήτημα των αξιακών προτεραιοτήτων για το οποίο έγραφα πιο πάνω.

 

Σαφώς και οι σκλαβωμένοι Έλληνες είχαν το δικαιώμα να επαναστατήσουν. Μπορούσαν όμως να μην σφάξουν τους 32.000 αμάχους της Τριπολιτσάς. Αλίμονο αν ένας αγώνας για ελευθερία (δηλαδή ένα ηθικό αίτημα) μετέρχεται τέτοιες κτηνώδεις ανήθικες μεθόδους. Εξάλλου, η άποψη ότι η σφαγή της Τριπολιτσάς έφερε την Ελληνική Ανεξαρτησία είναι ακόμη ένα ψέμα που λέγεται για να δικαιολογηθεί η εθνοκάθαρση. Όταν οι Ξένες Δυνάμεις της Ευρώπης που αποφάσισαν την Ελληνική Ανεξαρτησία η Επανάσταση είχε ουσιαστικά σβήσει και η Πελοπόννησος ήταν στα χέρια του Ιμπραήμ - και τούτη ην Ανεξαρτησία την υπαγόρευσε η ανάγκη (των Άγγλων πρωτίστως, αλλά και των υπολοίπων) να φτιάξουν ένα εθνικό κράτος-προτεκτοράτο στην ανατολική Μεσόγειο, για να διαχειριστούν διαφαινόμενο κατάρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όταν έγινε το Ναυαρίνο, κανένας Έλληνας δεν πολεμούσε τον Ιμπραήμ...

 

 

3) Ήταν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ηθικός αυτουργός της σφαγής;

 

Μου γράφετε:

 

Πιστεύω ότι εδώ κάνετε ένα μεγάλο λάθος. Προσπαθείτε να στηρίξετε την άποψή σας αδιαφορώντας για την ιστορική αλήθεια. Πιο συγκεκριμένα: Ο Γέρος κατά τη διάρκεια των συνομιλιών του με τους Αρβανίτες (πριν την άλωση) είχε έγκυρες πληροφορίες ότι οι Δεληγιανναίοι (και κυρίως ο Αναγνώστης) του ετοιμάζουν χωσιά (προβοκάτσια κανονική δηλαδή) για να του χαλάσουν τη συμφωνία. Δηλαδή ήταν αποφασισμένοι να χτυπήσουν τους Αρβανίτες κατά την έξοδο τους από την Τρίπολη, για να γίνει μακελειό και έτσι να κατεβάσουν το Γέρο στα μάτια των Αρβανιτών αλλά και των ίδιων των Ελλήνων. Δεν άντεχαν ,βλέπετε, ο χθεσινός κλέφτης να γίνει αρχιστράτηγος του Ελληνικού έθνους. Ένα το κρατούμενο.

Επίσης, οι συνομιλίες με τους Αρβανίτες γίνονταν μεταξύ αρχηγών. Δεν ήταν δυνατόν 10000 στρατός να γνωρίζει τι ετοιμάζει ο Γέρος. Εξάλλου ο Γέρος, ως μέγας ηγέτης, δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να δείξει στους στρατιώτες του ότι συνομιλεί με τον εχθρό. Δεν ήθελε να τους καλλιεργήσει το αίσθημα της ηττοπάθειας (αυτά όλα δεν τα βγάζω από το μυαλό μου). Και συνεχίζω.

Ως γνωστόν, η άλωση της Τρίπολης έγινε εντελώς ξαφνικά και αναπάντεχα. Κατά την ώρα της εισβολής των αφηνιασμένων Ελλήνων, ο Γέρος με το σώμα που διοικεί και με τη βοήθεια του Πλαπούτα τρέχει πάνω κάτω στην Τρίπολη προσπαθώντας να διασώσει όσους περισσότερους Αρβανίτες μπορεί και να τους βγάλει με πορεία έξω από την Τρίπολη. Σε εκείνο το σημείο ο Αναγνώστης Δεληγιάννης αποφασίζει να χτυπήσει και να χαλάσει τη συμφωνία. Περικυκλώνει τους Αρβανίτες και απειλεί να τους περάσει όλους από το σπαθί. Αυτήν ακριβώς τη στιγμή ο Γέρος με τους άνδρες του μπαίνει ανάμεσα στα 2 σώματα και λέει στους Έλληνες τα εξής λόγια: όποιος θέλει να πειράξει τους Αρβανίτες, πρέπει πρώτα να σκοτώσει εμένα. Κι αν εγώ μείνω ζωντανός, θα σκοτώσω όποιον πάει να τους πειράξει. Αυτό σημαίνει ότι εμπόδισε τους Δεληγιανναίους ΜΟΝΟ να σφάξουν τους Αρβανίτες. Όχι όλο το ελληνικό ασκέρι! Εξάλλου πως είναι δυνατόν να εμποδίσει 10000 στρατό να κάνει τέτοιο μεγάλο κακό; Η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού στρατού ήταν ήδη μέσα στην Τρίπολη για να σφάξει και να πλιατσικολογήσει. Άρα κύριε Τριαρίδη το επιχείρημά σας περί ηθικής αυτουργίας του Γέρου καταρρίπτεται εν τη γενέσει του. (Άρα ο Κολοκοτρώνης μπόρεσε να σώσει 1500 Αρβανίτες δεν θέλησε όμως να σώσει 32.000 αμάχους, παρά τους παρέδωσε στο έλεος του ασκεριού του, το οποίο φυσικά και μπορούσε να ελέγξει όπως αποδεικνύει το περιστατικό με τους Αρβανίτες.)

Επίσης έμεινα έκπληκτος όταν διάβασα την ατυχή σύγκριση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη με τον Αριέλ Σαρόν. Είναι άδικο, κύριε Τριαρίδη.

Και φθάνουμε στο θέμα της εθνοκάθαρσης. Στο σημείο αυτό λειτουργείτε λίγο μικρόψυχα και εγωιστικά. Καταλαβαίνετε ότι θέλετε να καταλάβετε. Δεν μίλησα ποτέ περί τσαντίσματος του Γέρου. Γνωρίζετε τους όρους που έθεταν οι Τούρκοι αγάδες κατά τις διαπραγματεύσεις ; Επειδή θα έπρεπε να σας στείλω ένα αρχείο μεγέθους 2ΜΒ για να σας τους αναφέρω απλά σας λέω το εξής : Ήταν απλώς προκλητικοί και ανεδαφικοί. Ουσιαστικά προκαλούσαν τη μοίρα τους. Προτιμούσαν να πεθάνουν παρά να παραδεχτούν τους ραγιάδε ως συνομιλητές. Άρα φέρουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης για τα όσα ακολούθησαν. Αντιθέτως οι Αρβανίτες αρχηγοί που φέρθηκαν με σύνεση έτυχαν καλύτερης τύχης (ας όψεται ο χασάπης).

 

Εδώ είναι το κρίσιμο σημείο για το εάν ευσταθεί ο χαρακτηρισμός χασάπης για τον Κολοκοτρώνη. Και προβληματίζομαι πολύ για τούτο: πως σε αυτό το τόσο κρίσιμο σημείο ενός διαλόγου, όπου πρέπει να συζητούμε με λογικά επιχειρήματα, εσείς εστιάζετε στο πρόσωπό μου και γράφετε πως λειτουργώ λίγο μικρόψυχα και εγωιστικά και πως καταταλαβαίνω ό,τι θέλω να καταλάβω. Μα τι διάλογος μπορεί να γίνει όταν συμπλέκουμε λογικά επιχειρήματα με χαρακτηριολογικούς χαρακτηρισμούς του συνομιλητή μας; Και δεν πιστεύω, επ ουδενί, πως με τους χαρακτηρισμούς αυτούς θέλετε να προσβάλεται απλώς θέλετε να μου απαντήσετε μα όπως καταλαβαίνετε τέτοιες απαντήσεις είναι ελάχιστα πειστικές, για μένα τουλάχιστον...

 

Πάμε στην ουσία: η κύρια επιχειρηματολογία σας (και όλων των επίσημων Ελληνικών ιστοριών) πως ο Κολοκοτρώνης δεν ήθελε τη σφαγή αλλά δεν μπόρεσε να συγκρατήσει το ασκέρι. Και στην περίπτωση των Αρβανιτών που είχε να κάνει μόνο με τους Δελληγιανναίους, κατάφερε να τους γλιτώσει. Γράφετε ακόμη πως η πτώση της Τριπολιτσάς έγινε αναπάντεχα και ο Κολοκοτρώνης δεν μπόρεσε μέσα στον πανικό να ελέγξει το ασκέρι. Γράφετε τέλος πως οι απαράδεκτοι όροι που έθεταν οι Τούρκοι αγάδες στις διαπραγματεύσεις ήσαν η αιτία της σφαγής των γυναικοπαίδων.

 

Διαφωνώ με όλα τα επιχειρήματά σας τα θεωρώ έωλα (προσοχή, τα επιχειρήματα σας, όχι εσάς που σας σέβομαι, όπως πιθανώς έχετε καταλάβει, απεριόριστα). Επίσης αμφισβητώ όλες τις πηγές σας. Η πτώση της Τριπολιτσάς ήταν απολύτως βέβαιη και απολύτως αναμενόμενη από το μέσο του καλοκαιριού του 1821. Η εθνοκαθαρση των Τούρκων και των Εβραίων ήταν, δυστυχώς, στρατηγικός στόχος για τους Έλληνες καθώς θα ήταν το κύριο βήμα για μια καθαρά ελληνική Πελοπόννησο. διαπΑλήθεια από που γνωρίζετε εσείς τις διαπραγματεύσεις των ΤοΟ Κολοκοτρώνης υποσχέθηκε την σωτηρία των 1500 Αρβανιτών διότι ήσαν μισθοφορικός στρατός και δεν έμενε στην Πελοπόννησο είχε κάθε λόγο να μην προκαλέσει οποιαδήποτε αρβανίτικη βεντέτα. Το περιστατικό που γράφετε με τους Αρβανίτες και τους Δεληγιανναίους είναι προϊον κακής φαντασίας (όχι δική σας) δεν μπορεί κατά την διάρκεια μίας τέτοιας έντασης σφαγή να γίνουν τέτοιοι διάλογοι, αυτά δεν γίνονται μήτε στην Ιλιάδα. Η οδηγία του Κολοκοτρώνη για σωτηρία των Αρβανιτών είχε δοθεί πολύ νωρίτερα από την πτώση, πιθανώς και δυο και τρεις ημέρες νωρίτερα κι όταν οι Δεληγιανναίοι διαμαρτυρήθηκαν ο Κολοκοτρώνης είπε αυτά που είπε. Εκείνη την ίδια ώρα αυτής της διαφωνίας, ο Κολοκοτρώνης εσιώπησε απολύτως ως προς τους 32.000 αμάχους. Γιατί; γιατί εκείνος ο ίδιος είχε αποφασίσει μέσα τους την κτηνώδη σφαγή, προφανώς γιατί έτσι νόμιζε πως θα υπηρετήσει τον αγώνα του.

 

Εξανίσταστε που συγκρίνω τον Κολοκοτρώνη με τον Αριέλ Σαρόν: η σφαγή των 2.000 Παλαιστινίων στη Σάμπρα και τη Σατίλα από τους Φαλαγγίτες σχεδιάστηκε και αποφασίστηκε πανομοιότυπα με την σφαγή των 32.000 Τούρκων και Εβραίων της Τριπολιτσάς. Είναι ο ορισμός της ηθικής αυτουργίας ενός εγκλήματος. Και οι δυο τους προέταξαν έναν ιερό εθνικό στόχο, προκειμένου να δικαιολογήσουν την σφαγή αμάχων. Όσοι συμμερίζονται τους ίδιους ιερούς εθνικούς στόχους, τους λένε ήρωες. Εγώ, που συμμερίζομαι την ζωή που δεν έζησαν τα θύματά τους, τους λέω χασάπηδες κι αυτούς και όλους τους άλλους σαν κι αυτούς...

 

Τέλος με ρωτάτε (με αρκετή βεβαιότητα) αν γνωρίζω τις διαπραγματεύσεις των εγκλείστων Τούρκων με τον Κολοκοτρώνη προθυμοποιείστε μάλιστα να μου στείλετε και αρχείο 2 ΜΒ για να μου τις μάθετε. Μα πώς γνωρίζετε εσεις τις διαπραγματεύσεις των εγκλείστων με τον Κολοκοτρώνη, αφού κανένα γραπτό κείμενο δεν σώθηκε από αυτές; Τι θα μου στείλετε, λοιπόν, στο αρχείο των 2ΜΒ: τις λογοτεχνικές διηγήσεις διαφόρων εθνοφασιστών τύπου Σπύρου Μελά; Τα όσα γράφουν οι Έλληνες ιστορικοί για να δικαιολογήσουν την κτηνωδία; Σκεφτείτε μόνο τούτο: πόσες αντίστοιχες φαντασιοκοπίες θα έχουν γράψει Τούρκοι ιστορικοί υπηρετώντας τον εκεί εθνοφασισμό. Εγώ θεωρώ πως είναι σωστό όταν μιλάμε για σφαγμένους ανθρώπους (ανθρώπους σαν κι εμάς, τους γονείς μας, τα παιδιά μας), να ψάχνουμε τα ντοκουμέντα και τις μαρτυρίες, και να αφήνουμε στην άκρη την εθνικιστικές προπαγάνδες τύπου Σπύρου Μελά.

 

Ενδεικτικά και μόνο σας παραπέμπω στην ερμηνεία που κάνει ο (εθνικιστής μεν αλλά, αν μη τι άλλο, ειλικρινής) Διονύσιος Κόκκινος στην Ιστορία του: ...Αλλά τόσο και αυτός [ο Κολοκοτρώνης] όσον και οι άλλοι εθεώρησαν την ενέργεια σφαγών εις το τουρκικόν κέντρον ως ανάγκη της επαναστάσεως. Έπρεπε να ανοιχτεί μεταξύ των επαναστατών και της αυτοκρατορίας χάσμα αγεφύρωτον. Έπρεπε να αποκλειστεί ο προς τα οπίσω δρόμος. Το μέσο ήτο φρικτόν, αλλά μοναδικόν. (Διονυσίου Κόκκινου, Η Ελληνική Επαναστασις, Εκδόσεις Μέλισσα, τόμος Γ΄, σσ. 327-328)

Βεβαίως μπορεί να μην πείθεστε από όσα σας λέω και να εξακολουθείτε να πιστεύετε πως ο Κολοκοτρώνης δεν θέλησε την σφαγή. Είναι ζήτημα επιλογής (δικής σας, δικής μου, ολονών μας) από ποια επιχειρήματα θα πειστούμε.

 

 

4. Ήταν δικαιολογημένη η σφαγή από όσα είχαν υποστεί οι Έλληνες από τους Τούρκους στα 400 σκλαβιάς;

 

 

Μου γράφετε:

 

Και φθάνουμε στο θέμα της σφαγής και κατά πόσο ήταν δικαιολογημένη. Θα σας θέσω ορισμένες ερωτήσεις .

Γνωρίζετε τι σημαίνει να είσαι 4 αιώνες σκλαβωμένος;

Γνωρίζετε τι σημαίνει να μην μπορείς να πιστεύεις ελεύθερα στο Θεό σου;

Γνωρίζετε τι σημαίνει να μην μπορείς να μορφωθείς ; Να σε πουλάνε για σκλάβο μαζί με τα παιδιά σου;

Γνωρίζετε τι σημαίνει να δουλεύεις ολημερίς για ξένο αφέντη και να λες και ευχαριστώ;

Δεν περιμένω απαντήσεις. Θα σας πω κάτι σκληρό όμως. Πιστεύω ότι όλοι εμείς μιλάμε εκ του ασφαλούς. Βλέπουμε τα πράγματα από μια οπτική γωνία που δεν λαμβάνει υπόψη της το σπουδαιότερο χαρακτηριστικό του ανθρώπου.: το συναίσθημα.. Και δυστυχώς οι Τούρκοι (που ότι και να λέμε δεν φημίζονται για την καλλιέργεια τους) τους 4 αυτούς αιώνες ένα μόνο συναίσθημα πότισαν στους Έλληνες: το μίσος.

 

Έχουμε φτάσει στον πυρήνα της διαφωνίας μας. Από τον τρόπο που διαρθώνετε τις ερωτήσεις σας καταλαβαίνω πως θεωρείτε την σφαγή δικαιολογημένη. Εάν αυτό ισχύει, διαφωνώ απόλυτα με την θέση σας. Είναι το ζήτημα για το οποίο σας έγραφα στην αρχή πιστεύετε με συνέπεια (και αυτό είναι προς τιμή σας) σε συγκεκριμένες ηθικές αξίες. Εγώ πιστεύω σε διαφορετικές. Και σύμφωνα με αυτές: καμιά σφαγή αμάχων δεν είναι ποτέ δικαιολογημένη από κανέναν και για κανέναν λόγο.

 

 

5. Νομιμοποιούμαστε, λοιπόν, να λέμε τον Κολοκοτρώνη χασάπη;

 

Μου γράφετε:

 

Παρατηρώ ότι αποφύγατε επιμελώς να σχολιάσετε το τελευταίο τμήμα του mail μου που αποδεικνύει την ανωτερότητα και την πνευματικότητα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Το βρήκατε ελαφρώς ρητορικό. Ας είναι. Δυστυχώς όμως είναι όλα αποδείξεις για το μεγαλείο του ανθρώπου αυτού. Γιατί εκτός από ήρωας ο Κολοκοτρώνης αποτελούσε και μια ψυχή σμιλεμένη με τις πανάρχαιες αξίες της ελευθερίας . της δικαιοσύνης και της ανθρωπιάς.

Γιατί ποτέ δεν ζήτησε εκδίκηση για το θάνατο του γιου του κύριε Τριαρίδη; Ένας ΄χασάπης δεν θα ανεχόταν τέτοια καμώματα!

Γιατί συγχωρούσε πάντα τους εχθρούς του (Μαυροκορδάτο, Κωλέττη, Κουντουριώτη); Ένας ΄χασάπης σίγουρα δεν θα δίσταζε στιγμή να τους σφάξει στο γόνατο.

Ζητάτε να μην κρύβουμε την αλήθεια από τα παιδιά μας. Ποια αλήθεια κύριε Τριαρίδη; Την αλήθεια ότι η ιστορία διαμορφώνεται από χασάπηδες όπως ο χίτλερ και ο όμοιος του (sic) Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ; Ήμαρτον!

Για μένα, κύριε Τριαρίδη, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης αντιπροσωπεύει κάτι μαγικόΈχω διαβάσει τόσα πολλά για αυτόν. Από τη στιγμή που γεννήθηκε (σε βουνοράχι έξω από τη φλεγόμενη Τρίπολη) δε δέχτηκε πότε του ζυγό. Από κει κλέφτης στα κακοτράχαλα βουνά του Μοριά. Γλιτώνει τόσες φορές το θάνατο (σαν από θαύμα, μερικές φορές).Λες και η μοίρα του έχει γραμμένο να πάρει το ραγιά από το χέρι και να τον οδηγήσει σε τόπους που δεν έχει ονειρευτεί. Μετά στη Ζάκυνθο οπού καλλιεργεί το πνεύμα του. Φθάνει στο Μοριά έτοιμος για την μεγάλη αποστολή. Καταφέρνει να ποτίσει στο υποδουλωμένο ραγιά την αίσθηση του ελεύθερου Έλληνα. Και αφού βγει από τη φυλακή μετά από τόσα χρόνια αδούλωτου αγώνα, ο Όθωνας τον παίρνει κοντά του για σύμβουλο. Τι ωραία γεράματα! Η τελευταία του επιθυμία είναι να παντρέψει το γιο του τον Κολίνο. Και τη βραδιά του γάμου του, αφού γλεντάει με τη ψυχή του, σβήνει. Ονειρεμένος θάνατος ε;

Αν για σας είναι χασάπης για μένα είναι ο μοναδικός άνθρωπος που αποτίναξε από πάνω του την έννοια του ραγιαδισμού. Δυστυχώς ακόμα και στις μέρες μας η έννοια αυτή χαρακτηρίζει πολλούς συνανθρώπους μας. Αυτή η καταραμένη μιζέρια και γκρίνια. Αυτή η συνεχής δέσμευση με κάτι: με τη δουλεία μας, με τη τηλεόραση, με τα πάθη μαςΑλήθεια, κύριε Τριαρίδη, εσείς νιώθετε πραγματικά ελεύθερος;

Συγγνώμη αν ήμουν σε κάποιες στιγμές υπερβολικός. Το αίμα βλέπετε βράζει ακόμα..

 

Όταν χαρακτήρισα ελαφρώς ρητορική την αναφορά σας στον χαρακτήρα του Κολοκοτρώνη, δεν το έκανα για να σας προσβάλω. Αν ως τέτοιο εκλάβατε τον χαρακτηρισμό σας ζητώ συγγνώμη.

 

Δεν απέφυγα επιμελώς την αναφορά στον χαρακτήρα του Κολοκοτρώνη. Απλώς μου φαίνεται πολύ παρακινδυνευμένο να αναλύουμε τον χαρακτήρα ενός σφαγέα προκειμένου να τοποθετηθούμε για την σφαγή που διέπραξε. Στο προηγούμενο mail σάς έγραψα πως το πρόβλημα δεν είναι ο Κολοκοτρώνης αλλά οι σφαγμένοι άμαχοι καθώς και όλοι εμείς που νομιμοποιούμε την δοξολογία μιας σφαγής. Κι ακόμη, όσο πιο πολύ επιχειρηματολογεί κανείς για την ηθική συγκρότηση του Κολοκοτρώνη (για την οποία αμφιβάλλω), τόσο περισσότερο δικαιώνει την άποψή μου: πως η σφαγή της Τριπολιτσάς δεν ήταν αποτέλεσμα της της αυθόρμητης κτηνωδίας ενός αφιονισμένου ασκεριού, αλλά επιλογή και απόφαση εκγεφαλικά σχεδιασμένη από ηθικούς και γενναίους άντρες...

 

Γράφετε πως για εσάς ο Κολοκοτρώνης είναι πρόσωπο μαγικό. Σέβομαι απόλυτα ετούτη την επιλογή σας όλοι έχουμε πρόσωπα μαγικά στη ζωή μας. Μα σέβομαι την επιλογή πολλών ανθρώπων (ανθρώπων με ίσα δικαιωματα με εσάς και εμένα) να θεωρούν πρόσωπα μαγικά τον Χίτλερ, τον Πολ Ποτ, τον Στάλιν, τον Μάο, τον Κεμάλ Ατατουρκ, τον κάθε Πάπα της Ρώμης, τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, τον Χάρυ Τρούμαν, τον Τζορτζ Μπους Τζούνιορ. Όχι, δεν συγκρίνω τον Χίτλερ με τον Κολοκοτρώνη, όπως βιαστήκατε να μου προσάψετε, (ο Χίτλερ ήταν σαφώς ο μεγαλύτερος χασάπης της ιστορίας), ούτε όλους τους προαναφερθέντες μεταξύ τους. Κι αυτό τι σημαίνει; Πως εγώ δεν θα γράψω πως όλοι αυτοί είναι χασάπηδες, διαφορετικής κλίαμκας ο καθένας, μα χασάπηδες; Και αυτή η θέση μου δεν αναιρεί τον σεβασμό μου για κάθε ανθρώπινη επιλογή που δεν βλάπτει τον άλλον: εάν κάποιος εκφράζεται θαυμάζοντας κάποιον από τους προαναφερθέντες, το λογαριάζω για αναφαίρετο δικαίωμά του. Όπως δικαίωμα δικό μου είναι να λέω την δική μου εκδοχή να εκφράζομαι...

 

Αυτά είχα να σας πω. Φυσικά μπορείτε να μην πειστείτε από όσα σας λέω όπως ίσως καταλάβατε, πιστεύω στην άποψη που λέει πως πρέπει να αγωνιστούμε για το δικαίωμα των ανθρώπων να μην πείθονται από όσα τους λέμε.

 

Με ρωτάτε αν νιώθω πραγμάτικά ελεύθερος. Η απάντηση είναι όχι: λίγοι έχουν το θάρρος να μην είναι σκλάβοι και δυστυχώς δεν είμαι ανάμεσά τους. Πιστέψτε με όμως σε τούτο: δεν μπορώ να λογαριάσω για ελεύθερο κάποιον που αποφασίζει την σφαγή 32.000 ανθρώπων, όσο ηρωικός κι αν υπήρξε στα υπόλοιπα. Η αυτουργία στην βία είναι πάντοτε μια πράξη σκλαβιάς πόσο μάλλον η αυτουργία στον φόνο 32.000 αμάχων...

 

Κι ακόμη: όλα όσα γράφω τα πιστεύω. Θεωρώ πως αυτό είναι το καθήκον μου όσο γράφω από την στήλή μιας εφημερίδας: να λέω την μικρή (και διόλου βέβαιη) αλήθεια μου. Και εάν κάποτε καταλαβαίνω πως έσφαλα, πως κάποιον αδίκησα, πιστέψτε με, προσπαθώ να ζητήσω συγγνώμη.

 

Με την ευχή να είστε καλά και να συνυπάρχουμε με τις διαφορετικές αλήθειες μας.

 

Ευχάριστώ ξανά για τον διάλογο.

 

Θανάσης Τριαρίδης, 8 Σεπτεμβρίου 2004

 

(Δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα www.triaridis.gr στις 20-11-2005. Περιλαμβάνεται στο βιβλίο Σημειώσεις για το τρεμάμενο σώμα που κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2006, στη σειρά Αντιρρήσεις των εκδόσεων Τυπωθήτω.)