Θανάσης Τριαρίδης

 

Υπερ ομοφυλοφιλίας

 

 

Ο φασισμός πουλάει: είναι εύκολος, κατανοητός, χειροπιαστός και εκτονώνει. Το μόνο που προαπαιτεί είναι φόβο, αμορφωσιά, ανορθολογισμό, έλλειψη ευαισθησίας και διαθεση δημιουργίας αποδιοπομπαίων ενόχων - και τούτοι οι ένοχοι είναι πρώτοι από όλους οι μετανάστες, οι μειονότητες, οι διαφορετικοί, οι αποκλίνοντες από την κυρίαρχη πλειοψηφία. Ναι, ο φασισμός πουλάει κι όσοι ξέρουν να μετρούνε την Εποχή και του Καιρού το βαρύσημαντο, λένε πως ό,τι πουλάει, επιβιώνει και κυριαρχεί. Πρόσφατα, ο υποψήφιος (επιλογή του Μπερλουσκόνι - φυσικά) Ιταλός Επίτροπος στην Ευρωπαϊκή Ένωση Ρόκο Μπουτιλιόνε το δήλωσε περήφανα: ναι, η ομοφυλοφιλία είναι αμάρτημα και αμέσως μετά κατηγόρησε όσους διαμαρτυρήθηκαν για ετούτη την θεολογικοποίηση της ερωτικής προτίμησης ως όργανα μιας αντιχριστιανικής ιερής εξέτασης - αυτό ακριβώς. Προφανώς οι μέντορες του στο Βατικανό δεν είχαν προλάβει να τον δασκαλέψουν πως φράσεις όπως ιερή εξέταση πρέπει να αποφεύγονται αντί αυτών να προτιμούνται λέξεις όπως συνωμοσία, διαφθορά, διαστροφή και άλλες ανάλογες. (Διόλου συμπτωματικά: όταν εν τέλει εξαναγκάστηκε σε παραίτηση, ο Μπουτιλιόνε ξέχασε τα περί αντιχριστιανικής ιερής εξέτασης και αναφέρθηκε σε καλοστημένη ενέδρα και προσχεδιασμένη επίθεση - δηλαδή: χρησιμοποίησε τις ενδεδειγμένες λέξεις).

 

Ο φασισμός πουλάει: πολύ γρήγορα την δόξα του Μπουτιλιόνε φαίνεται πως την ζήλεψε αγανακτισμένος βουλευτής Θεσσαλονίκης του κυβερνώντος κόμματος ο οποίος δήλωσε μέσα στη Βουλή πως η τηλεόραση σήμερα προβάλλει μοντέλα και στερεότυπα χαλασμένα: έπηξαν οι οθόνες μας με γκέι προφανώς θα ήθελε οι οθόνες της τηλεόρασης να δείχνουν μονάχα εκείνον να επαναλαμβάνει τα ανδροπρεπή (και διόλου χαλασμένα) νταβατζιλίκια που διέπραττε ως προπονητής του μπάσκετ: να σκαμπιλίζει παίκτες, να δίνει σακάκια σε διαιτητές, να εκθρέφει χουλιγκάνους που βρίζουν εν χορώ και ανοίγουν κεφάλια αντιπάλων. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το όποιο μειδίαμα θυμηδίας η συγκεκριμένη δήλωση δεν είναι μονάχα μια κουβέντα καφενείου, είναι και μια βαθύτατα φασιστική θέση (οι οποίες, ως γνωστόν, ευδοκιμούν σε καφενεία και μπιραρίες, καθώς και σε τηλεοπτικές εκπομπές που παραπέμπουν σε καφενεία και μπιραρίες): το ατομικό δικαίωμα ερωτικής έκφρασης μεταβάλεται σε κάτι εχθρικό, σε κάτι χαλασμένο - δηλαδή σε κάτι μιαρό που πρέπει να διωχτεί. Με άλλα λόγια: η ομοσεξουαλική παράδοση της ελληνικής αρχαιότητας (η οποία ήταν συστατικό πολιτισμικό στοιχείο εκείνων των κοινωνιών), ο Σάντρο Μποτιτσέλι, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Μιχαήλ Άγγελος και χιλιάδες άλλοι, ή, για να έρθω σε τρεις μονάχα πυλώνες του πολιτισμού της νεώτερης Ελλάδας, ο Καβάφης, ο Τσαρούχης, ο Χατζιδάκης μετασχηματίζονται σε έναν χαλασμένο και ανορθόδοξο πολιτισμό, σε πρότυπα διαφθοράς.

 

Ο φασισμός πουλάει: η κατηγορία για διαφθορά, διαστροφή και ανωμαλία είναι παλιά συνταγή, δουλεμένη και δοκιμασμένη καλά μέσα στους αιώνες. Ο Μπουτιλιόνε και οι πολυάριθμοι οπαδοί του (εξάλλου τώρα, με την αναγκαστική του παραίτηση, βέβαιο πως τώρα ετούτοι οι οπαδοί θα αυξηθούν) δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να αντιγράφουν τα Ιερά Βιβλία των μονοθεϊστικών θρησκειών που λογαριάζουν την ομοφυλοφιλία για θανάσιμη αμαρτία η οποία οδηγεί στην Κόλαση. Όταν ετούτες οι θρησκείες κυριάρχησαν στον κόσμο άρχισε το άγριο κυνηγητό, το οποίο φυσικά δεν σταμάτησε μήτε στις περιπτώσεις όπου στη θέση των παντοκρατόρων Θεών ερχόντουσαν οι Μεγάλοι Αδελφοί και οι Φύρερ: τα μεσαιωνικά βασανιστήρια, οι βυζαντινοί διωγμοί, οι φλόγες της Ιερής Εξέτασης συμπληρώθηκαν με τα γκουλάκ των Σοβιετικών, τους Νόμους της Νυρεμβέργης και τις λογής Πολιτιστικές Επαναστάσεις (στη Γερμανία του Χίτλερ δεκαδες χιλιάδες ομοφυλόφιλοι θανατώθηκαν στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν οι άντρες με το ροζ τρίγωνο). Το κυνηγητό δεν έχει σταματήσει: ακόμη και σήμερα σε κάμποσες ισλαμικές χώρες (δηλαδή: χώρες που μαστίζονται από τον θεοκρατικό φασισμό) η ομοφυλοφιλία τιμωρείται με θάνατο. Ακόμη και σήμερα ο ισχύων ελληνικός Ποινικός Κώδικας ενοχοποιεί την ομοφυλοφιλία ως διαστροφή - κι οι κυβερνήσεις αρνούνται να δώσουν νομικά δικαιώματα στις ομοφυλόφιλες σχέσεις για να μην κοντραριστούν με την κυρίαρχη πλειοψηφία και το πιστό εκκλησίασμα.

 

Ο φασισμός πουλάει: στο κείμενο της τηλεκριτικού Πόπης Διαμαντάκου στην εφημερίδα Τα Νέα της 21ης-10-2004 διαβάζουμε και μια μικρή επιτομή της μεθόδου. Σύμφωνα, λοιπόν, με την κ. Διαμαντάκου στην πρωινή εκπομπή της 20ης-10-2004 του δημοσιογράφου Γιώργου Αυτιά στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha οι απόψεις-προτάσεις του εν λόγω κυβερνητικού βουλευτή συζητήθηκαν από ποικιλόνυμο πάνελ υπό τον φοβικό τίτλο: γεμίσαμε ομοφυλόφιλους. Κατά την διάρκεια της εκπομπής (εφόσον τα όσα περιγράφει η κ. Διαμαντάκου είναι αληθή - και καθώς δεν υπήρξε διάψευση στην εφημερίδα, πείθομαι πως είναι) κάποιος ιερωμένος που αποκαλείται Παπα-Τσάκαλος (και ως φαίνεται είναι δημοφιλής στους παρουσιαστές αναλόγων εκπομπών) αξίωσε να δοθεί στους ομοφυλοφίλους ένας γλυκός θάνατος, να τους αλείψουν με ζάχαρη και να τους εξαφανίσουν. Ο παρουσιαστής της εκπομπής δεν είχε την παραμικρή αντίδραση. Αντιθέτως, όταν ο (εκ των συμμετεχόντων στο πάνελ) δημοσιογράφος Γρηγόρης Βαλιανιάτος μίλησε για αλητεία από μέρος του Παπα-Τσάκαλου, ο ίδιος παρουσιαστής έγινε έξαλλος και τον κατακεραύνωσε με την φράση δεν σας επιτρέπω. Οι μετρήσεις της ακροαματικότητας δείχνουν πως πρόκειται για έναν παρουσιαστή και μία εκπομπή που βρίσκεται στην κορυφή της τηλεοπτικής ζήτησης, ο οποίος επιπλέον έχει φιλοξενήσει το σύνολο του πολιτικού κόσμου της χώρας. Ωστόσο όλα δείχνουν πως ο εν λόγω παρουσιαστής, παρά την αστραφτερή του επιτυχία, έχει λησμονήσει τούτο: στις αρχές της δεκαετίας του 1920 οι ιδιοκτήτες των μπιραριών του Μονάχου όταν ερχότανε ο τριαντάχρονος Χίτλερ για να βγάλει λόγο στο μαγαζί τους, τρίβαν περιχαρείς τα χέρια τους καθώς γνωρίζαν πως για εκείνη την βραδιά θα ξεπουλούσαν την κάβα τους. Μα μήτε καν τα διαμάντια είναι παντοτινά: σήμερα τα εγγόνια εκείνων των ιδιοκτητών πασχίζουν να τους ξεχάσουν.

 

Ο φασισμός πουλάει: είμαι βέβαιος πως η εν λόγω εκπομπή δεν ήταν η μόνη (απλώς αυτήν έτυχε να αποθησαυρίσει η κ. Διαμαντάκου). Το μοντέλο του αγράμματου και απαίδευτου ανθρώπου που απεχθάνεται το διαφορετικό διότι το φοβάται είναι πλέον ο στοχούμενος τηλεθεατής-καταναλωτής-ψηφοφόρος που έχει διαμορφώσει τον αντίστοιχο παρουσιαστή-πωλητή-πολιτικό. Κάπως έτσι, υπό την γλυκειά συναίνεση του φόβου, πηγαίνουμε σαν χαμένοι στην δουλειά μας ή στην κάλπη, ωστόσο επί της ουσίας δεν έχουμε σηκωθεί ποτέ από τον καναπέ μας. Ο σκεπτόμενος άνθρωπος μοιραία ενοχοποιείται, γίνεται κουλτουριάρης, διανοούμενος - κι ήταν ο Γκέιμπελς που επέμενε όταν ακούω διανοούμενος, θέλω να βγάλω πιστόλι. Ο Γκέιμπελς ήξερε καλά τι έλεγε: η τέχνη στον πυρήνα της είναι ο αντίποδας του φασισμού διότι είναι η πρόταξη του δικαιώματος του εκφράζεσθαι έναντι της υποχρέωσης να στοιχηθούμε πίσω από την κυρίαρχη πλειοψηφία. Ετούτο το δικαίωμα είναι, νομίζω, ο όρος της ανθρώπινη φύσης μας. Κι η ομοφυλοφιλία δεν είναι τίποτε άλλο από μια εκδοχή της ανθρώπινης ερωτικής έκφρασης και ως τέτοια οφείλουμε να την λογαριάζουμε για ιερή (δηλαδή: για κάτι σημαντικότερο από τις όποιες δικές μας επιλογές, αρέσκειες και απαρέσκειες). Όποιος την αρνείται ή την ενοχοποιεί, στην ουσία ενοχοποιεί την ίδια τη δυνατότητα της έκφρασης των ανθρώπων. Αλλιώς: θελητά ή αθέλητα, προσχωρεί στον φασισμό.

 

 

(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μακεδονία της Κυριακής, στις 31-10-2004.)