Θανάσης Τριαρίδης

 

Δίκτυο Εθελοντών Δοτών Αιμοπεταλίων Θεσσαλονίκης

 

 

 

Η αρχή έγινε τον Απρίλιο του 1996 τότε που ο συγγραφέας Δημήτρης Παπαδούλης έκανε αυτόλογη μεταμόσχευση μυελού των οστών στην Αιματολογική Κλινική του Νοσοκομείου Παπανικολάου, στη Θεσσαλονίκη. Λίγες μέρες νωρίτερα ο Δημήτρης (όντας γιατρός κι ο ίδιος) μας είχε εξηγήσει τι είναι τα αιμοπετάλια κι ακόμη την αναγκαιότητά τους και την ιδιαιτερότητά τους. Πως είναι ένα παράγωγο αίματος που κρατάει τον ασθενή στη ζωή τις μέρες της καταστολής πως λαμβάνεται από τον δότη όπως περίπου και το αίμα πως δεν μπορεί να διατηρηθεί έξω από το ανθρώπινο σώμα: άρα για κάθε ανοσοκατεσταλμένο ασθενή πρέπει να υπάρχουν έτοιμοι αιμοπεταλιοδότες.

 

Φυσικά κινητοποιηθήκαμε για να βρούμε υποψήφιους αιμοπεταλιοδότες της ίδας ομάδας αίματος με τον Παπαδούλη. Θα χρειαζόνταν από έξι μέχρι δώδεκα και βρέθηκαν περίπου είκοσι που έκαναν τον προκαταρτικό έλεγχο. Ο Δημήτρης έκανε την μεταμόσχευση ήταν, φυσικά, στην εντατική μονάδα και μιλούσαμε μονάχα στο τηλέφωνο. Κάθε μέρα του μετάγγιζαν μια φιάλη αιμοπετάλια. Την πέμπτη ημέρα μου είπε: οι γιατροί λένε πως πάω καλά ζήτημα να χρειαστώ άλλη μια φιάλη. Μήπως γίνεται αυτοί που δηλώθηκαν για μένα, να δώσουν για ένα παιδί στο διπλανό θάλαμο;. Δεν περίμενα κάτι διαφορετικό από εκείνον τον ρώτησα αν ήταν σίγουρος πως αυτός δεν θα χρειαζόταν άλλα αιμοπετάλια. Μα αφού μου το είπαν οι γιατροί μου απάντησε με την αργή φωνή του. Αργότερα έμαθα πως οι γιατροί δεν του είχαν πει τίποτε τέτοιο η διάγνωση ήταν δική του όπως συνήθως.

 

Το παιδί του διπλανού θαλάμου ήτανε δεκάπεντε χρονών και λεγότανε Γιώργος Βλαστός είχε οξεία λεμφοπλαστική λευχαιμία σε υποτροπή ουσιαστικά ήταν καταδικασμένος. Για μήνες είχε καθημερινή βασανιστική ανάγκη για αιμοπετάλια κι όλοι έλεγαν πως δεν διαμαρτυρήθηκε ούτε, μα έδινε κουράγιο σε όλους τους γύρω του. Όταν πέθανε, κάπου στο μέσο εκείνου του καλοκαιριού, η μητέρα του μού έδωσε μια φωτογραφία του. Τα μαλλιά πεσμένα από τις χημειοθεραπείες κι εκείνος να χαμογελά με άφατη καλοσύνη, κοιτάζοντας κατευθείαν στην καρδιά σου. Για εκείνον είχε φτιαχτεί το πρώτο άτυπο δίκτυο αιμοπεταλιοδοτών.

 

Ήταν το νερό που έσκασε από τον βράχο γρήγορα έγινε πηγή (κι όχι επειδή το διέταξε κάποιος Άλλος, αλλά επειδή κάποιοι το επέλεξαν). Η ιδέα για τη δημιουργία μιας τράπεζας ανθρώπων καθώς δεν γινόταν να υπάρξει μια τράπεζα αιμοπεταλίων οι γιατροί της Αιματολογικής, το φυλάδιο με τον στίχο του Τζον Νταν, τα τηλεοπτικά κλιπ, οι πρώτοι εκατό εθελοντές, οι πρώτοι πεντακόσιοι, οι πρώτοι χίλιοι, το Δίκτυο Εθελοντών Δοτών Αιμοπεταλίων Θεσσαλονίκης, που, εδώ και εφτά χρόνια, όχι μόνο εξασφαλίζει αιμοπετάλια για τους μεταμοσχευμένους ασθενείς που δεν μπορούν να βρουν, μα καλύπτει και περισσότερο από το 50% των αναγκών της Βόρειας Ελλάδας. Φυσικά, στο κέντρο αυτής της προσπάθειας η Καίτη Εγγλέζου, μαζί με τους άλλους γιατρούς και τις νοσηλεύτριες της Αιμοδοσίας: χωρίς την ανθρωπιά τους, το ήθος τους, την αδιακοπη προσπάθειά τους, το Δίκτυο θα είχε ναυαγήσει.

 

Έγραψα τούτο το σημείωμα στη μνήμη εκείνου του υπέροχου Γιώργου Βλαστού που μπορούσε με τη ματιά του να ακυρώνει τον επικείμενο θάνατό του. Επίσης, έγραψα ό,τι έγραψα για τον Παπαδούλη, μόλο που ξέρω πως θα θυμώσει, ακριβώς επειδή ελπίζω κάποτε να το διαβάσει ο Νικόδημος και να μάθει ποιος είναι ο νονός του, αυτός που του μιλά με την αργή παράξενη φωνή του στο τηλέφωνο. Κι ακόμη, έγραψα το κείμενο αυτό για να πω το αυτονόητο: πως υπάρχουν δίπλα μας κάποιοι που πονούν και υποφέρουν και πολεμούνε καθώς αυτοί το ξέρουν καλά πως ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν γίνεται και πως τα τηλέφωνα της Αιμοδοσίας του Νοσοκομείου Παπανικολάου, εκεί όπου μπορεί κανείς να γραφτεί εθελοντής στο Δίκτυο Εθελοντών Δοτών Αιμοπεταλίων Θεσσαλονίκης, είναι το 2310 357522 και το 2310 350011 για όσους το θέλουν, κυρίως για όποιον το διαλέξει.

 

 

(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μακεδονία της Κυριακής, στις 25-7-2004.)