Θανάσης Τριαρίδης

 

Η μεγάλη φενάκη

 

 

 

Η είδηση της Ολυμπιακής Φυλακής στον Ασπρόπυργο της Αττικής δεν με ξάφνιασε και φυσικά οι αμήχανες εξηγήσεις της κυβέρνησης δια στόματος του Υπουργού της Δικαιοσύνης δεν έπεισαν κανέναν. Το κόλπο γίνεται τουλάχιστον από τον καιρό των Αγώνων της Ατλάντα: μια γιγαντιαία επιχείρηση - σκούπα μαζεύει άστεγους, τσιγγάνους, μετανάστες και λοιπούς επικίνδυνους για την δυτική ελίτ που διαμορφώνει την δυτική κοινή γνώμη. Προφανώς και τούτη η φυλακή είναι μια ακόμη δέσμευση προς το απρόσωπο, ακατανόητο όσο και ανεξέλεκτο διοικητικό σχήμα που ονομάζεται ΔΟΕ. μια ακόμη δέσμευση που πρέπει να εφαρμοστεί σε μια χειραγωγημένη όσο και φοβική κοινωνία που ψάχνει ευκαιρία να πανηγυρίσει πάντοτε κατόπιν του σχετικού τηλεοπτικού νεύματος.

 

Οι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες (και δεν σημερίζομαι διόλου τον αντανακλαστικό θαυμασμό για τους ομώνυμους αγώνες της αρχαιότητας κι εκείνοι προέβαλαν ένα πρότυπο σωματικής ρώμης και ανωτερότητας) είναι η σαφέστατη ιδεολογική προβολή ενός μοντέλου που διόλου δεν έχει να κάνει με τον ασαφή ανθρωπισμό (που ασαφώς πιπιλίζει μια ομάδα άσχετων δημοσιογράφων και σχετικών προμηθευτών), αλλά με την λατρεία του μεγέθους, δηλαδή του προκατ υπερανθρώπου που (πλέον και ιατρικά παρασκευασμένος) θα πετάξει ψηλότερα, μακρύτερα, γρηγορότερα, αποθεώνοντας την κάθε ένδειξη υπεροχής, όπου και όπως τυχαίνει. Δεν είναι τυχαίο πως το σημερινό τελετουργικό των αγώνων το σχεδίασε το επικοινωνιακό επιτελείο του Χίτλερ υπό τον Γκέμπελς και υπό αυτήν την έννοια ήσαν για αυτούς μια συνεπής επιλογή. Δεν λέω πως λείπουν από τούτους του αγώνες οι συγκλονιστικές αθλητικές στιγμές: ο τερματισμός του Πιέτρι στον μαραθώνιο του 1908, ο Όουενς στο μήκος του 1936, ο ξυπόλητος Μπικίλα στη Ρώμη το 1960, οι μαύρες γροθιές στο βάθρο των νικητών στο διακοσάρι του Μεξικού και κάμποσες ακόμη. Λέω πως όλες τούτες οι ανθρώπινες ιστορίες ήταν και (ακόμη περισσότερο) είναι ένα εργαλείο πειθούς για φαραωνικά έργα και ρωμαϊκά θεάματα που υπηρετούν αυτούς που χειραγωγούν και σκλαβώνουν ακόμη περισσότερο αυτούς που χειραγωγούνται (δηλαδή αυτούς που καταναλώνουν).

 

Κι ακόμη: οι Ολυμπιακοί αγώνες του 2004 ενταφίασαν την μεγάλη ευκαιρία περιφερειακής ανάπτυξης της Ελλάδας πιθανότατα την τελευταία. Ένα μονο παράδειγμα: σε μια χώρα χωρίς γρήγορα τρένα, όπου η Λαμία απέχει τρεις ώρες από την Αθήνα και η Αλεξανδρούπολη έξι ώρες από την Θεσσαλονίκη, αντί να ξεκινήσουμε ένα πανελλαδικό σιδηροδρομικό δίκτυο (κεκτημένο για την Κεντροευρώπη εδώ και πενήντα χρόνια) που θα επέτρεπε σε κάποιον να μένει στη Φλώρινα και να εργάζεται στη Θεσσαλονίκη ή το αντίστροφο, εμείς επιλέξαμε να κρατήσουμε την περιφέρεια της χώρας μας αποκλεισμένη και να σπαταλήσουμε τα χρήματα δύο κοινοτικών πακέτων σε στέγαστρα, άχρηστα κωπηλατοδρόμια, σπίτια της άρσης βαρών, ολυμπιακά χωριά, κέντρα τύπου, ψευτοαναβαθμίσεις σταδίων. Πίσω από όλα αυτά διάβαζε: μεγαλοεκδότες παντός καιρού, πολιτικοί παντός καναλιού, ημέτεροι εργολάβοι και πληρωμένοι δημοσιογράφοι. Μπίνγκο.

 

Είναι η μεγάλη φενάκη της ελληνικής κοινωνίας ετούτοι οι Ολυμπιακοί αγώνες της Αθήνας συγκυρία μιας διεκδίκησης, όπου συνταιριάστικαν θαυμαστά η ανευθυνότητα, η μωροφιλοδοξία, η εγωπάθεια και η δημαγωγία. Και δεν εκπλήσσομαι μήτε από την πρόεδρο της Επιτροπής του Αθήνα 2004, μήτε από το σύνθεμα εκδοτών, εργολάβων, δημοσιογράφων, πολιτικών που κατασκεύασε την απαραίτητη συναίνεση. Ωστόσο υπάρχει κάποιος που σκορπισε απογοήτευση (ακριβώς γιατί κάποιοι περίμεναν από αυτόν κάτι περισσότερο): ο Κώστας Σημίτης αποφάσισε να μην σταματήσει την διεκδίκηση των Αγώνων μ όλο που ήξερε (έτσι πιστεύω) την χαμένη ευκαιρία που θα σήμαιναν, προφανώς γιατί κάποιοι γύρω του το λογάριασαν για επικοινωνιακό λαχείο. Λίγο καιρό αργότερα, ο ίδιος πρωθυπουργός επέλεξε να αποσύρει το ασφαλιστικό νομοσχέδιο Γιαννίτση που έδινε μιαν απάντηση (πιθανώς καίρια, πιθανώς ελλειπή, μα σίγουρα απάντηση) στην επικείμενη χρεοκοπία των ασφαλιστικών ταμείων αντ αυτού επέλξε ένα καμουφλαρισμένο τίποτε για να τσουλήσουν τα πράγματα μέχρι τις εκλογές και να μην εισπράξει πολιτικό κόστος (που τελικά το εισέπραξε). Μα τούτες οι δυο επιλογές Ολυμπιάδα και ασφαλιστικό- χρεώνονται στην οχταετία Σημίτη και έχω την αισθηση πως θα ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τον ιστορικό του μέλλοντος που με την σειρά του έδειχνε να ενδιαφέρει ιδιαίτερα τον πρώην πρωθυπουργό.

 

Κάπως έτσι: τον Αύγουστο θα γίνουν Ολυμπιακοί Αγώνες στην Αθήνα όπου αυξημένοι αθλητές θα επιδείξουν έναν προαναγγελθέντα θρίαμβο επί του σώματός τους και το ντοπαρισμένο κοινό θα γιορτάσει μια ακαθόριστη νίκη. Τα τρεμάμενα ανθρωπινα σώματα θα απουσιάζουν κι από τα ταρτάν και από τις κερκίδες ακριβώς γιατί το κάθε τρέμουλο ακυρώνει την υπεράνθρωπη προπαγάνδα του altius, fortius, citius. Όχι: τα τρεμάμενα ανθρώπινα σώματα θα το βρει κανείς στις Ολυμπιακές Φυλακές του Ασπροπύργου, στους μαχαλάδες των τσιγγάνων, στα γκέτο των μεταναστών της Αθήνας δηλαδή στα μέρη που θα αστυνομεύονται καλά το κρίσιμο δεκαπενθήμερο. Μα πίσω από την Νίκη που θα συνοδεύεται με ύμνους και εθνική υπερηφάνια, ο πόλεμος συνεχίζεται γιατί κανένας πόλεμος δεν τέλειωσεν ποτέ...

 

 

(Δημοσιεύτηκε στη Μακεδονία της Κυριακής, στις 4-7-2004.)