|
|
Θανάσης
Τριαρίδης Φεντερίκο
Γκαρθία Λόρκα: οι
καβαλάρηδες
πενθούν και
καλπάζουν ***
Η τέχνη κι’ η
ποίηση δεν μας
βοηθούν να
ζησουμε. Η τέχνη
και η ποίησις
μας βοηθούνε
να πεθάνουμε. ***
Το βράδυ της 17ης
προς την 18η του
Αυγούστου του
1936 μια ομάδα από
Φαλαγγίτες
φασίστες της
Γρανάδας με
επικεφαλής
κάποιον
τοπικό πρώην
βουλευτή της
δεξιάς
ονόματι Ραμόν
Ρουίθ Αλόνσο,
έπιασαν, κρυμμένο
στο σπίτι
κάποιων
γνωστών του,
έναν μελαχρινό
άντρα
τριανταοχτώ
χρόνων που
φορούσε μια χαλαρή
γραβάτα, «έτσι
όπως δέναν τις
γραβάτες τους
οι καλλιτέχνες».
Λέγανε πως
ήταν «κόκκινος»
(δηλαδή
κομμουνιστής),
ομοφυλόφιλος
και ποιητής. ***
Κόκκινος,
ομοφυλόφυλος
και ποιητής:
ό,τι χειρότερο
μπορούσε να
εμφανιστεί
πάνω στη γη για
τους δολοφόνους
του Φράνκο, τα
καθολικά
φασιστάκια
που από τον
Ιούλιο του 1936 είχανε
ξεκινήσει το
πραξικόπημα
της στρατιάς
του Μαρόκου
που θα
ανέτρεπε την
νόμιμα
εκλεγμένη κυβέρνηση
της Ισπανίας. ***
(No passaran - μα,
όπως ξέρεις, οι
φασίστες
πέρασαν.) *** Ο
διοικητής της
φρουράς των
Φαλαγγιτών
της Γρανάδας
Βάλδες Γκουθμάν
είχε την
εντολή να
εκτελεί
όποιον
λογάριαζε για
«εχθρό της
Ισπανίας και
του Θεού» χωρίς
δίκη. Λίγο πριν
από το χάραμα
της 19ης
Αυγούστου του
1936 ο μελαχρινός
άντρας με την
δεξιά γραβάτα
μεταφέρθηκε
μαζί με άλλους
συλληφθέντες
στο χωριό
Βιθνάρ, στον
τόπο όπου οι
φαλαγγίτες
εκτελούσαν
κατά χιλιάδες
τους
δημοκρατικούς:
αριστερούς,
αναρχικούς,
εργάτες,
δασκάλους,
δημοσιογράφους,
συνδικαλιστές,
διανοούμενους,
ταυρομάχους.
Εκεί, στην
τοποθεσία
Φούντε
Γκράντε (δηλαδή
μεγάλη πηγή),
ανάμεσα στα
λιόδεντρα το
εκτελεστικό
απόσπασμα
άνοιξε πυρ. Η
νύχτα ήταν
αφέγγαρη, αν
έχει σημασία
αυτό. Τα κορμιά
των
εκτελεσμένων έπεσαν
καταγής. ***
Σύμφωνα με τη
μαρτυρία ενός
από τους
φονιάδες (ονόματι
Κουέστα), ο
άντρας με τη
χαλαρή
γραβάτα
σηκώθηκε στα
γόνατα και
φώναξε «είμαι ακόμη
ζωντανός». ***
Έτσι
χρειάστηκε η
χαριστική
βολή. ***
Μερικές ώρες
αργότερα, ένας
άλλος από τους
δολοφόνους, ο
Χουάν Λούις
Τρεκάστρο, από
τα πρωτοπαλίκαρα
του Ρούιθ
Αλόνσο,
κοκορεύονταν
στα καπηλειά
της Γρανάδας
πως εκείνος
είχε
τελειώσει τον
άντρα με την
χαλαρή
γραβάτα
πυροβολώντας
τον δυο φορές
στον πρωκτό
«γιατί έτσι
έπρεπε να
κανονίζουνε
τις πούστρες». ***
Οι
εκτελεσμένοι
θάφτηκαν σε
ομαδικό τάφο -
όπως κι άλλοι
χιλιάδες που
ακολούθησαν. ***
Οι
εκατό
πενθούντες
καβαλάρηδες /
για πού
πηγαίνουν /
πατώντας
πάνου στον
ουρανό / του
πορτοκαλιώνα; ***
Μήτε
στην Κόρδοβα
θα φτάσουν, /
μήτε και στη
Σεβίλλη’ / μήτε
και στη
Γρανάδα / που
διψάει για
θάλασσα. ***
(Είμαι ακόμη
ζωντανός, σας
λέω). ***
Ο μελαχρινός
άντρας με την
χαλαρή
γραβάτα που δολοφονήθηκε
μαζί με τους
άλλους στο
Φουέντε Γκράντε
εκείνον τον
Αύγουστο του 1936
ήταν ο Ισπανός
ποιητής
Φεντερικο
Γκαρθία Λόρκα. ***
Για πού
πηγαίνουν οι
καβαλάρηδες,
λοιπόν; ***
Περιφρόνησης
απόλυτη
αρμόζει σε
όλους αυτούς
τους θορύβους
τις έρευνες τα
σχόλια επί
σχολίων που
κάθε τόσο
ξεφουρνίζουν
αργόσχολοι
και
ματαιόδοξους
γραφιάδες γύρω
από τις
μυστηριώδικες
κι’ αισχρές συνθήκες
της
εκτελέσεως
του
κακορίζικου
του Λόρκα υπό
των φασιστών. ***
Προτού
διαβάσω Λόρκα,
διάβασα το
ποίημα του
Εγγονόπουλου -
μοιάζει με
μοναχικό
ξίφος μέσ’ στη
βροχή. Είναι τα Νέα
περί του
θανάτου του
Ισπανού
ποιητή
Φεντερίκο
Γκαρθία Λόρκα
στις 19
Αυγούστου του
1936 μέσα στο χαντάκι
του Καμίνο ντε
λα Φουέντε: ***
Μα επιτέλους!
πια ο καθείς
γνωρίζει πως από καιρό
τώρα -και
προπαντώς στα
χρόνια τα δικά
μας τα σακάτικα-
είθισται να
δολοφονούν
τους ποιητές. ***
(Στα χρόνια τα
σακάτικα). ***
Λόρκα,
Φεντερίκο
Γκαρθία:
γεννήθηκε το 1898
στο Φουέντε
Βακέρος, ένα
Ανδαλουσιάνικο
χωριό. Αγάπησε
παράφορα τα
τοπία, τον ήλιο
και το φεγκάρι,
τα δέντρα και
τα ζώα, το
σφύριγμα του
ανέμου, τον
καλπασμό των
αλόγων.
Ερωτεύτηκε τη μουσική
και τη
ζωγραφική,
έγραψε
ποιήματα,
τραγούδια και
θεατρικά έργα.
Ήταν
ομοφυλόφιλος. ***
Άφησε στη μέση
τις σπουδές
της νομικής,
στάθηκε φίλος
του Μπονιουέλ
και του Νταλί,
έγινε ο
εμβληματικός εκπρόσωπος
της γενιάς του
’27 στην ισπανική
ποίηση. Συμφιλίωσε
μέσα του τα
παραδοσιακά
ανδαλουσιάνικα
τραγούδια, τον
συμβολισμό
και τον
υπερρεαλισμό,
το λαϊκό
μελόδραμα και
το ποιητικό
θέατρο. Είχε
μιαν ανεπανάληπτη
εκφραστική
δυνατότητα με
τις λέξεις, την
μεγαλύτερη
από κάθε άλλο
σύγχρονό του
ποιητή στην
Ευρώπη – είναι
αυτό που λέμε
ποιητικό
ταλέντο. Λογάριαζε
τα βιβλία για
τάφους και τις
βιβλιοθήκες
για νεκροταφεία.
Τον καιρό που
οι
άγγλοσάξωνες
αποδέχτηκαν
την ποίηση ως
αγωνία, για τον
Λόρκα ήταν
μόνο λαχτάρα ***
Αγριεμένο
αίμα που
φουσκώνει
στις φλέβες. ***
Ανεξέλεγκτο
φτερούγισμα –
κι έπειτα: ***
Ένας
σταυρός / το
τελευταίο
χνάρι / στον
δρόμο. ***
Τον σκότωσαν
οι φασίστες
του Φράνκο το
καλοκαίρι του
’36. ***
Για φαντάσου:
να μυρίζαμε
ένα λουλούδι
και να πεθαίναμε. ***
Αύγουστος
ήτανε δεν
ήτανε θαρρώ /
τότε που
φεύγανε
μπουλούκια οι
σταυροφόροι. ***
Πόσες φορές
τραγούδησα
στην
ακροθαλασσιά
τα βράδια του
καλοκαιριού
του 1986 τους
στίχους του Καβαδία
από εκείνον
τον Federico Garcia Lorca
του - τότε που
περιμέναμε
έναν αγέρα από
το βάθος της
μαύρης
θάλασσας: Κοπέλες απ’
το Δίστομο φέρτε
νερό και ξύδι. /
Κι απάνω στη
φοράδα σου
δεμένος
σταυρωτά / σύρε
για κείνο το
στερνο στην
Κόρδοβα
ταξίδι, / μεσ’ απ’
τα διψασμένα
χωράφια τ’
ανοιχτά. ***
Θυμάμαι τότε
που κάποιος
ρώτησε - νομίζω
ο Ηλίας: ποιο
είναι το
στερνό ταξίδι
στην Κόρδοβα; ***
Το
Τραγούδι του
καβαλάρη ***
Αχ,
Κόρδοβα, /
μακρινή και
μόνη. ***
Μαύρο
άλογο, φεγγάρι
ολόγιομο, / μες
στο δισάκι
μου ελιές. / Τι κι αν ξέρω
τους δρόμους - /
ποτέ δεν θα
φτάσω στην Κόρδοβα. ***
Περνάω
τον κάμπο,
σχίζω τον
άνεμο / μαύρο
άλογο, ματωμένο
φεγγάρι. / Κι ο
θανατος με
βλέπει / από τον
πύργο της
Κόρδοβα. ***
Αχ, ο
δρόμος
μακραίνει... / Αχ,
το άλογό μου θα
τον νικήσει... /
Αχ, ο θάνατος θα
με πιάσει / και
δεν θα φτάσω
στην Κόρδοβα... ***
Αχ,
Κόρδοβα, /
μακρινή και
μόνη ***
Κάμποσοι
λογαριάζουν
τούτο
το ποίημα για
το πιο μεγάλο
του αιώνα του. ***
Κι ο ποιητής
του είχε πει
πως οι λέξεις
υπάρχουν μονάχα
στο στόμα και
στα αυτιά των
ανθρώπων. ***
Έγραψε
ποιήματα και
τραγούδια,
τσιγγάνικες
μπαλάντες.
Ανάμεσά τους
και τα Τσιγγάνικα
Τραγούδια, οι Ποιητές
της Νέας
Υόρκης, ο Επιθανάτιος
θρήνος για τον
Ιγνάθιο
Σάντσεθ
Μεχίας. ***
Έγραψε και
θεατρικά έργα -
κάτι σαν
ισπανικές τραγωδίες:
Δόνα
Ροζίτα,
Ματωμένος
Γάμος, Γέρμα, Το
σπίτι της Μπερνάντα
Άλμπα - και
κάμποσα άλλα. ***
Τα ποιήματά
του:
αντιφεγγίσματα
πάνω στα νερά
του ερχόμενου
θανάτου. ***
Το θέατρο του:
καθολικά
δράματα ενός
παγανιστή. ***
Κι ο Λόρκα: ο πιο
τσιγγάνος
γιος της
Ισπανίας - και της
Εστρέλας. ***
Οι
εκατό
ερωτευμένοι /
πλάγιασαν για
πάντα / σκεπάστηκαν
με το κατάξερο
χώμα. / Στης
Ανδαλουσίας
τους
ατέλειωτους κόκκινους
δρόμους, / στους
Κόρδοβας τους
ολόλαμπρους
ελαιώνες /
εκατό
σταυρούς να
φυτέψεις / στην
μνήμη τους. / Για
πάντα
πλάγιασαν / οι
εκατό
ερωτευμένοι. ***
Για αυτό που
θέλησε ο Λόρκα,
ήταν ο πιο
μεγάλος του
καιρού του.
Όποιον κι αν
βάλεις δίπλα
του, θαμπώνει
από το χνώτο
του. ***
Σκέψου το
χνώτο - και
σκέψου και την
Ισπανία. ***
Υπάρχουνε δυο
Ισπανίες - η
κάθε μια
υπάρχει παράλληλα
με την άλλη. Η
μια Ισπανία
είναι ο
μυστικός φόβος,
ο επίσημος
θάνατος. Η
καθολική
Ισαβέλλα, ο Κάρολος
Κίντος, ο Φιλιππος
ο Δεύτερος, οι
Μεγάλοι
Ιεροεξεταστές
- όλοι τους
δολοφόνοι που
δοξάζουν τον
καθολικό τους
θάνατο
αιματοκυλίζοντας
τον κόσμο. ***
(Αρκεί να μπεις
στην
Μητρόπολη της
Σεβίλλης για να
δεις τα λάφυρα
από τις
λεηλασίες των φονιάδων). ***
Η άλλη Ισπανία
είναι το
παράλογο - κάτι
που ζει πέρα
από την λογική,
το αίμα που
φουσκώνει
στις φλέβες
των τσιγγάνων,
τα κοράκια που
κεληδούνε σαν
αηδόνια, τα σαρκοβόρα
αηδόνια που
θρέφονται με
σάρκα ανθρώπου,
ο ουρανός που
καταβαίνει ως
τα λιόδεντρα
και ως τις πορτοκαλιές,
οι Μαυριτανοί
που κλαίνε
στις πέτρες τους,
οι τσιγγάνοι
που ανάβουν
φωτιές μέσα
στη νύχτα. ***
Δες την Τρίτη
Μαϊου του 1808 του
Γκόγια. Τον
άντρα με το
λευκό
πουκάμισο
μπροστά στο
γαλλικό
εκτελεστικό
απόσπασμα. ***
Δες το όργιο
του Muerte στη Γιορτή
της Σαρδέλας
του
Αραγωνέζου
Φρανθίσκο. ***
Η άλλη Ισπανία
είναι η
Εστρέλα - ένα
κόκκινο φίδι ανάμεσα
στα χιόνια της
Σιέρα Νεβάδα. ***
Αυτές είναι οι
δυο Ισπανίες: η
μια, με τους
φονιάδες
βασιλιάδες
και τους
φονιάδες
Ιεροεξεταστές
μου φέρνει
έμετο. Η άλλη, η
χώρα με τα
αγριεμένα
ποτάμια και τα
αγριεμένα
φεγγάρια,
θολώνει τον
νου. ***
Κι Φεντερίκο
Γκαρθία Λόρκα
είναι το
σημείο όπου ο
ένας κόσμος
της Ισπανίας
πυροβόλησε
τον άλλον. Και
με τούτη την
έννοια είναι ο
πιο τραγικός
Ισπανός της
ιστορίας. ***
Δεν σε
γνωρίζει ο
ταύρος, μήτε
και η συκιά / μήτε
τα άλογα και τα
μυρμήγκια του
σπιτιού σου, / δεν
σε γνωρίζει το
πρωί, μήτε το
βράδυ, - / είσαι
για πάντα πια
χαμένος. ***Δεν
νομίζω πως
χάθηκαν - μήτε ο
Ιγνάθιο, μήτε ο
Φεντερίκο. ***
Κι ας είναι τα
χρόνια
σακάτικα. ***
Δυο μεγάλους
ποιητές
λογαριάζω πως
έβγαλε η Ισπανία
μετά τον
διωγμό των
Μαυριτανών
(αυτοί το λένε
Ανάκτηση): τον
Άγιο Ιωάννη
του Σταυρού
και τον Λόρκα. Ο
πρώτος ήτανε
γιος του
μυστικού
φόβου - ο δεύτερος
γιος της ισπανικής
πεθυμιάς. Ο
ένας
προσεύχεται, ο
άλλος λαχανιάζει. ***
Ο Έλιοτ και ο
Σεφέρης
παθιάστηκαν
με τον Άγιο Ιωάννη
του Σταυρού. Ο
Ελύτης κι ο
Γκάτσος
λαχάνιασαν με
τον Λόρκα. ***
(Κι εγώ με τον
Λόρκα κολλάω). ***
Οι
εκατό
πενθούντες
καβαλλάρηδες /
για πού
πηγαίνουν /
πατώντας
πάνου στον
ουρανό / του πορτοκαλιώνα; ***
Μήτε
στην Κόρδοβα
θα φτάσουν, /
μήτε και στη
Σεβίλλη’ / μήτε
και στη
Γρανάδα / που
διψάει για
θάλασσα. ***
Τα
ναρκωμένα
άλογα / θα τους
βγάλουν / στον
δαίδαλο με
τους σταυρούς /
εκεί όπου
τρέμει
το ζύγι. ***
Απ’ τις εφτά
πεθυμιές τους
τρυπημένοι / για
πού πηγαίνουν /
του
πορτοκαλιώνα
οι εκατό / ανδαλουσιάνοι
καβαλλάρηδες; *** Η
ισπανικά
πεθυμιά: κάτι
που κάνει τα
κορίτσια να ερεθίζονται
με τον Ιησού
Χριστό, τους
άντρες να παθιάζονται
με την
δεκατετράχρονη
Παναγία, τους
ανθρώπους να
ζυγώνονται με
τον θάνατό
τους και να τον χουγιάζουν. ***
Κάτι σαν δόρυ
της Ιλιάδας
που τρυπάει το
στήθος των
εκατό
καβαλλάρηδων. ***
Ωστόσο αυτοί
καλπάζουν - τι
σημαίνει αυτό; ***
(Και πάλι: για
φαντάσου να
μυρίζαμε ένα
λουλούδι και
να πεθαίναμε). ***
Ισπανική
πεθυμια: ο
Χριστός
εσταυρωμένος
ανάμεσα στα
σύννεφα του
Γκρέκο, ή
αλλιώς: ***
Ο
τσιγγάνος
Χριστός / κρίνο
της Ιουδαίας /
γίνηκε / της
Ισπανίας
γαρύφαλο. ***
Ένας
Ναζωραίος
κυριευμένος
από
ανδαλουσιάνικη
πεθυμιά,
πάντοτε έρχεται
και πάντοτε
φεύγει. ***
Ο Λόρκα ήταν
ένας
καθολικός που
λάτρευε το
φεγγάρι. Ο
Χριστός του
ήτανε
λουλούδι, η
Μαγδαληνή του
ήτανε βροχή. ***
Και ο γάμος
πάντοτε
ματωμένος - εις
τους αιώνες των
αιώνων. ***
Είπαν πολλοί
πως ο Λόρκα
ήταν
υπερρεαλιστής’
δεν το βλέπω. Οι
στίχοι του
κυβερνιώνται
από την πεθυμιά
κι όχι από το
αυτόματο
τρίπτυχο του
Μπρετόν. Τα
φεγγάρια
αιμοραγούνε,
τα χταπόδια
πετρώνουν, οι
κιθάρες
ανθίζουν - η
Εστρέλα σε
βλέπει. ***
(Τα πράγματα
γίναν μάλλον
ανάποδα: ο
Λόρκα ήταν που
διέφθειρε
τους
υπερρεαλιστές
με τη
όλολαμπρη
μαυρίλα της
πεθυμιάς του.
Μένω στους
Έλληνες:
σκέψου τον
Ελύτη του Ήλιου του
πρώτου,
σκέψου τον
Γκάτσο, σκέψου
τον τον
Εγγονόπουλο). ***
Εκατό
άλογα
γυρίζουν / χάθηκαν
οι
καβαλλάρηδες. ***
Χάθηκαν οι
καβαλλάρηδες
σου λέω. ***
(Σκέψου ακόμη
αυτό που
ονομάστηκε
μαγικός ρεαλισμός
- σκέψου το μετά
τον Λόρκα. Ο
Μάρκες έχει
την πεθυμιά
του: Το
χρονικό ενός
προαναγγελθέντος
θανάτου είναι
μια
κολομβιανή
διασκευή του
Ματωμένου
γάμου). ***
(Κανείς μπορεί
να πει πως και
οι δυο τους
κάνουν ηθογραφία
- ό,τι κι αν
κάνουν είναι
γεμάτο με
παράφορο αίμα). ***
Σώθηκαν
τα καντήλια. /
Τυφλά
κορίτσια /
μιλούνε στο φεγγάρι
/ και στον αγέρα
υψώνουνται /
αχαλίνωτοι θρήνοι. ***
Το είπα και
προτύτερα: ο
Λόρκα είναι
ένα χνώτο - το χνώτο
κάποιου
φεγγαροχτυπημένου. ***
Κάποιου που θα
ήταν ή
Ανδαλουσιάνος
ή τίποτε ***
Κι αυτό το
χνώτισμα μήτε
χαλάει, μήτε
χάνεται. ***
Πεθαίνοντας
εκείνο το
χάραμα στο
Φουέντε Γκράντε
έγινε μύθος - ο
μεγαλύτερος
ισπανικός
μύθος του
περασμένου
αιώνα. Κι παρά
το ότι εζησε
μέσα στον
στρόβιλο της
δόξας, της
αναγνώρισης
και της
κολακείας, έμεινε
μυστικός - όπως
και οι
παράφοροι
έρωτές του που
η οικογένειά
του θέλησε να
κρύψει. ***
Οι δυο από αυτούς
τους έρωτες
(κατά πως
φαίνεται οι
μεγαλύτεροι), ο
Εμίλιο
Αλαδρέν και ο
Ραφαέλ
Ροντρίγκεθ
Ραπούν
χάθηκαν στα
χρόνια του
πολέμου. ***
Δηλαδή: ***
Θρηνώ για σένα
και για τα
χρόνια που
έρχονται. ***
Δηλαδή: ***
Όρμησαν οι
φλογοβολιστές
στον κάμπο. ***
Και τα
ποιήματα
μυρίζουν σαν
τα λουλούδια. ***
Και τα
ποιήματα
καίγονται σαν
τα λουλουδια. ***
Και τα
ποιήματα
σκοτώνουν σαν
τα λουλούδια. ***
Γιατί χαμένος
είσαι πια για
πάντα - / όπως οι
χαμένοι όλης
της γης, / όπως
όλα τα
κουφάρια που
ξεχάστηκαν /
ίδια με έναν
σωρό
πεθαμένων
σκυλιών. ***
Κι ακόμη: *** Άλογο
μαύρο / που πας
τον νεκρό
καβαλάρη; ***
Κι ακόμη: ***
Θα
δούμε τις
κομματιασμένες
πεταλούδες να
πετούνε ξανά. ***
Γι αυτό: ***
Παρά την
Γκερνίκα, την
Μαδρίτη, την
Βαρκελώνη.
Παρά το
Άουσβιτς, την
Χιροσίμα, τα
πανηγήρια των
Αμερικάνων
στην Μάντισον
Σκουέρ Γκάρντεν.
Παρά το Ντι Ντι
Τι, τα ψυγεία
Κελβινέιτορ,
την Microsoft, την Go well, go Shell. ***
Παρά που ο
Χουάν Λούις
Τρεκάστρο
κοκορεύεται
στα καπηλειά
της Σεβίλλης. ***
Παρά που οι
Αμερικάνοι
βομβαρδίζουν. ***
Κάποιος
σηκώνεται
συνέχεια από
το χαντάκι με
σαπισμένο
πρόσωπο και
ανθισμένα
μάτια. ***
Κι όσο πάει, όλο
σαπίζει το
πρόωπό του. ***
Κι όσο πάει, όλο
ανθίζουν τα
μάτια του ***
Μέσα στον Ελυάρ,
στον Νερούντα,
στον Αλμπέρτι,
στον Ελύτη,
στον Ντίλαν
Τόμας. ***
Στην Τρελλή
Ροδιά, στην
Μαρίνα των
Βράχων, στην Μικρή
Ραλλού, στην
Περιμπαλού. ***
Μικρό το
καλοκαίρι,
μεγάλος ο
καιρός. ***
Στον άνεμο της
Εστρέλας. ***
Στις
ακροποταμιές,
στις λεμονιές,
στα λιόδεντρα.
Στα κόκκινα
μάγουλα. ***
Σε αυτό το ποτέ δεν θα
φτάσω στην
Κόρδοβα. ***
Δεν θα φτάσω
στην Κόρδοβα,
γιατί στον
δρόμο θα λιγωθώ
για ένα
αγκάλιασμα,
γιατί στον
γκρεμοτσάκισμα
θα δω ένα
λουλούδι,
γιατί ο άνεμος
θα φέρει την δροσιά
της Εστρέλας. Δεν
θα φτάσω στην
Κόρδοβα γιατί
βυζαίνω την
αρχαία
νοσταλγια, τα
ματωμένα
φεγγάρια,
γιατί
μαγεύτηκα από
την θλίψη του
δρόμου. ***
Δεν θα φτάσω. ***
Οπότε πάμε
πάλι από την
αρχή. ***
Η τέχνη κι’ η
ποίηση δεν μας
βοηθούν να
ζησουμε. Η
τέχνη και η
ποίησις μας
βοηθούνε να
πεθάνουμε. ***
Τα χρόνια
είναι
σακάτικα. ***
Είθισται να
δολοφονούς
τους ποιητές. ***
Μαύρο το
φεγγάρι,
κόκκινο το
άλογο. ***
Είμαι ακόμη
ζωντανός. ***
Από το δάσος
βγήκανε οι
εκατό και
ανέβηκαν στα ορφανά
άλογα. ***
Γιατί; ***
Για πού; ***
Για ποιον; ***
Τι κι αν ξέρω
τους δρόμους; ***
Ναι, είμαι
ζωντανός για
τελευταία
φορά. ***
Θα ’ρθει και
πάλι καιρός -
που θα
μυρίζουμε ένα
λουλούδι και
θα πεθαίνουμε. ***
Κάπου στα βάθη
της νύχτας - σε
λόφους με
χρυσές
πορτοκαλιές. ***
Καλπάζουν οι
καβαλάρηδες -
πενθούν και
καλπάζουν. ***
Αχ Κόρδοβα,
μακρινή και
μόνη. (Δημοσιεύτηκε
στο περιοδικό MAUVE, τεύχος 3,
Απρίλιος 2004) |
|