Θανάσης Τριαρίδης * Ich bebe
47
Μάγειρας στη Βάνζεε
Τι με ρωτάτε, κύριε, τ' όνομά μου –
τι σημασία μπορεί να έχει ένα όνομα;
Θα μπορούσε να λέγομαι Τόμας ή Φέλιξ ή Αλβέρτος
ή ακόμη και Ιησούς (σας λέει τίποτε αυτό;).
Κι ούτε έχω τίποτε να κρύψω:
ναι, εργάστηκα ως μάγειρας σ' ένα μεγάλο σπίτι στη Βάνζεε –
θαρρώ πως δεν απαγορεύεται η εργασία...
Τώρα μου λέτε πως σε κείνο το μεγάλο σπίτι
αποφασίστηκε κακό μεγάλο, κάποια εικοστή Ιανουαρίου του σαράντα δύο.
Δεν έχω πει ποτέ μου ψέματα:
όντως θυμάμαι μια μεγάλη μάζωξη εκείνον τον Γενάρη,
κάμποσος κόσμος, αυτοκίνητα, μεγάλα πρόσωπα...
Όσο για την ημερομηνία, θα σας γελάσω·
εφόσον λέτε είκοσι, ας πούμε είκοσι.
Μα τώρα εσείς φαντάζομαι πως θα ζητάτε λεπτομέρειες:
ποιος ήτανε παρών, ποιος είπε τι, ποιος έβαλε τις φωνές.
Λυπούμαι – οι μάγειρες είναι για να μαγειρεύουν:
μπορώ να σας πω τι φάγανε, τι ήπιανε,
άμα παραπονέθηκαν για τη θερμοκρασία του κρασιού,
αν βρήκανε ανάλατο το ψάρι·
μπορώ ακόμη να σας πω για τα ντρέσιγκ και για το γλυκό – μα ώς εκεί.
Για λόγια, για κουβέντες, για αποφάσεις
να μη ρωτάτε κανέναν από μας.
Είχαμε πολλή δουλειά τη μέρα εκείνη –
και άγχος, βέβαια, αν θα πετύχουνε τα φαγητά.