Θανάσης Τριαρίδης * Ich bebe

Ο γέροντας βοσκός

Τον πήρανε σηκωτό τον γέρο βοσκό απ' το καλύβι του

και τον πηγαίνανε στο παλάτι των Θηβών.

Κι έτρεμε ο δόλιος σε όλη τη διαδρομή·

το ήξερε καλά πως μόνο για κακό

φωνάζουνε οι βασιλιάδες τους βοσκούς

μέσα στη νύχτα.

Α, είχε ακουστεί τι έψαχνε ο μέγας και τρανός Οιδίπους:

κάποιονε ανόσιο που είχε φέρει στην πόλη τον λοιμό,

κάποιονε, άκου λέει, που 'χε σκοτώσει τον πατέρα του

κι είχε κοιμηθεί με τη μάνα του.

Το είπε ο Λοξίας καθαρά:

αυτός ο μούργος ήσαν η αιτία για τη φριχτή αρρώστια,

για τα πτώματα που στοιβιάζονταν στα πεζοδρόμια

Και, τάχα, σ' αυτά τα φοβερά και τρομερά

θα έδινε τη λύση ένας γέρος βοσκός του Κιθαιρώνα;

Τι να πεις; – βασιλιάδες είναι αυτοί,

άμα τους σφηνωθεί κάτι στο κεφάλι,

βγάνουν αράδα τις διαταγές.

Έτσι, λοιπόν, τον έσυραν τον γέρο στη σκηνή,

γύρω συγκεντρωμένα όλα τα πρόσωπα του δράματος,

ο αιμομίχτης βασιλιάς, η αθώα σύζυγος,

ο τυφλός μάντης, κάποιος γέρος από την Κόρινθο,

οι στρατιώτες έτοιμοι με τα σπαθιά στο χέρι.

Κι αρχίσανε να τον ρωτάνε

για ένα πάρε δώσε που έγινε τα παλιά τα χρόνια,

για ένα παιδί με πρησμένα πόδια

για μια μηχανή του Απόλλωνα –

ένα παιχνίδι του Θεού για τους θνητούς

τους κακορίζικους.

Γρήγορα το κατάλαβε το τι γινότανε,

στ' αλήθεια ιστορία τραγική –

και δυο φορές πιο τραγική για δαύτον:

όταν την έλεγε θα τον κομμάτιαζαν πατ κιουτ.

Αυτά τα ιού, ιού και τα πάντ' αν εξήκοι σαφή

θα τα γράψουνε οι ποιητές κάποιου Χρυσού Αιώνα –λέμε τώρα–

μα στο βασίλειο των Λαβδακιδών,

καθώς και σ' όλα τα βασίλεια όλων των αιώνων,

όποιος λέει δυσάρεστα στον βασιλιά,

κρεμιέται στην πλατεία για να τον βλέπουν όλοι.

Κι έτσι το αποφάσισε:

δεν είδε τίποτε, δεν ξέρει τίποτε –

ο μαντατοφόρος από την Κόρινθο

λέει ό,τι του κατεβαίνει στην κούφια κεφαλή του

Και το μωρό που, κάποτε, τόσο παλιά, του το 'δωσαν στα χέρια

έπαθε οστρακιά και πέθανε

πριν κλείσει χρόνο.

Εξάλλου σούρνονταν οι διαδόσεις

πως όλα τα περί μιάσματος ήτανε ψευταρίκια –

πως τα 'πανε ο βασιλιάς κι ο μάντης

για να μη σηκωθεί ο κόσμος να κάψει το παλάτι,

για να μην κάνει ντου στις αποθήκες του σταριού.