Θανάσης Τριαρίδης * Ich bebe

38

Ο πρίγκιπας Ψηλάντες

Μαζεύτηκαν, λοιπόν, οι Έλληνες

γύρω από της Ντροπολιτζάς το μέγα κάστρο –

καλοκαίρι του χίλια οχτακόσια είκοσι ένα

κι ήτανε φως φανάρι πως θα γινόταν η μεγάλη άλωση

και πως τα λάφυρα θα ήσαν αναρίθμητα

κι η δόξα, φυσικά – α, η δόξα των νικητών...

Όλοι ήσανε εκεί: και ο Πετρόμπεης

και ο Γιατράκος κι ο Αναγνωσταράς

κι η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα

και, βέβαια, ο καπετάν Θοδωρής Κολοκοτρώνης.

Μαζί τους και ο πρίντζιπας Δημήτριος Ψηλάντες,

μόλις νεοφερμένος στον Μοριά:

όλοι το λέγανε πως ήτανε «σύμβολον ασυγκρίτου ηθικής»,

στα λόγια είχε οριστεί και αρχιστράτηγος –

κι ας το ξέραν μέχρι κι οι πέτρες

πως αρχηγός στ' αλήθεια ήταν ο καπετάν Θοδωράκης.

Κι έσφιγγε ο κλοιός γύρω απ' την πόλη –

θερίζονταν οι Τούρκοι κι οι Εβραίοι απ' τον τύφο

και γύρευαν εις μάτην να κάμουνε καπάκι με τους Έλληνες,

να δώσουνε λεφτά και να γλυτώσουν τις ζωές τους.

Και οι καπεταναίοι όλο τους παίζανε

όπως η γάτα παίζει τα ποντίκια

κι όλο βρίσκανε αφορμές για είπα ξείπα.

Κι εν τω μεταξύ κυλούσε ο χρόνος

και σώνονταν το λάδι στο καντήλι –

κάτι καταλάβαινε κι ο πρίγκιπας…

Μα όταν του γίνηκε καθαρό τι ετοιμάζονταν,

πως θα χαλιόταν ολάκερη η πόλη

να καθαρίσει ο Μοριάς απ' την Τουρκιά μια κι όξω,

τότες τα μάζεψε κακήν κακώς ο Υψηλάντης:

«Α, εγώ θα πάγω να φυλάξω τας ακτάς

και υμείς θα πράξετε ό,τι δει...»

Έτσι ο πρίγκιπας· πήγε να φυλάξει τας ακτάς –

μη γίνει βούκινο και στις Ευρώπες...

Κι οι άλλοι κάμανε ό,τι έδει – ό,τι είχανε να κάνουν:

Σεπτέμβριο του χίλια οχτακόσια είκοσι ένα,

για μέρες τρεις, από Παρασκευή έως Κυριακή,

το ασκέρι το ελληνικό έκοβε και εσκότωνε

γυναίκες, παιδιά και άνδρες τριάντα δύο χιλιάδες,

μια ώρα ολόγυρα της Τριπολιτζάς –

γνωστά πράματα…

Μα ο πρίγκιπας Ψηλάντες βγήκε αθώος του αίματος –

σύμβολον ηθικής της Επανάστασης.