Θανάσης Τριαρίδης * Ich bebe

Το ερώτημα του Ιβάν

Έφηβος διάβασε τους Αδελφούς Καραμαζόφ

και βέβαια εκείνο το τρομερό ερώτημα εκείνου του Ιβάν –

το τρομερό ερώτημα του Ντοστογιέφσκι:

θα σκότωνες ένα παιδί με φριχτά βασανιστήρια

(ας πούμε, να το γυμνώσεις και να το ξεσκίσουν τα σκυλιά)

προκειμένου να φέρεις την πανανθρώπινη ευτυχία,

προκειμένου να σώσεις την ανθρωπότητα;

Ήταν έφηβος λέμε, ο νους του μάνιαζε για απαντήσεις·

δεν άργησε να το σκεφτεί:

ναι, θα το έκανε –

θα το σκότωνε το παιδί με φριχτά βασανιστήρια

για να γλιτώσει χιλιάδες άλλα.

Γιατί κάθε μέρα ξεσκίζονται

αναρίθμητα παιδιά από σκυλιά

(από τη φτώχεια, από την πείνα και την αρρώστια)

και θα ξεσκίζονται μέχρι το τέλος.

Αν κάποιος θέλει να σταματήσει το κακό,

πέρα από λόγια και ευχές,

πρέπει να είναι έτοιμος για όλα.

Αυτό αποφάσισε, λοιπόν

(και διόλου δεν τον άγγιξε η άρνηση του Αλιόσα –

ο Αλιόσα είναι καλός για τα μυθιστορήματα, είπε με τον νου του,

όμως την Ιστορία τη φτιάχνουνε οι πράξεις).

Μα όπως περνούσανε τα χρόνια

όλο και περισσότερο τον κύκλωνε η σκέψη

πως οι λέξεις ανθρωπότητα και πανανθρώπινη ευτυχία

ίσως και να 'ναι γυαλιστερές προφάσεις για σφαγή,

ψευτιές καλές για να ρίχνει κεραυνούς ο Παντοκράτορας Πατέρας

και βόμβες το βομβαρδιστικό Enola Gay –

ή όποιο άλλο.

Και σέρνονταν μέσα του η υποψία

πως ανθρωπότητα είναι μονάχα το γυμνό παιδί

που θα ξεσκίσουν τα σκυλιά σου.