Θανάσης Τριαρίδης * Ich bebe

Ο Νέρωνας πλήττει

Δεν ανησύχησε ο Νέρων

σαν διάβασε την είδηση στην πρωινή εφημερίδα:

Γράμματα μαύρα: Τραγικό δυστύχημα –

θύμα ένα παιδί των φαναριών.

Γράμματα μαύρα – μικρότερα:

έγινε στις 9:30 το πρωί του Σαββάτου

στη διασταύρωση των οδών Χι και Ψι, στη συνοικία Δέλτα.

Γράμματα ψιλά – ψείρες που λέμε:

Δημοσίας χρήσεως φορτηγό παρέσυρε και σκότωσε

ένα 5χρονο κορίτσι, καταγωγή αλβανική ή τσιγγάνικη

(κάτι τέτοιο τέλος πάντων)

τα στοιχεία του οποίου δεν έχουν ακόμη εξακριβωθεί.

Το παιδί μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο

στο νοσοκομείο Αγία Σοφία,

όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

Όχι, δεν ταράχτηκε ο Νέρων από την είδηση –

ένα ειδησάριο ήτανε της όγδοης σελίδας·

δεν αφορούσε κανέναν.

Έκλεισε την εφημερίδα και φόρεσε το σακάκι του.

Μια ακόμη ίδια μέρα τον περίμενε.

Έπρεπε να γυρίσει ξανά μανά σε σχολεία και εργοστάσια,

έπρεπε να ξαναεξηγήσει την αλληλουχία των γεγονότων.

Ας πούμε:

τι θα πει Ιστορία, γιατί ο Πόλεμος είναι Ειρήνη,

γιατί τα ζώα δεν είναι ίσα

και οι βομβαρδισμένοι έχουν πάντοτε άδικο,

γιατί καπνίζουν οι καμινάδες

των στρατοπέδων.

Κάποτε

(στα πρώτα χρόνια τούτων των εξηγήσεων)

η δουλειά ήσανε δύσκολη πολύ:

οι μαθητές όλο ρωτούσαν και οι εργάτες

ήσαν εριστικοί και αχάριστοι –

βρίζαν και φτύναν τον ομιλητή.

Μα συνηθίζουν, μάτια μου, όλοι συνηθίζουν,

(η επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως)·

πλέον κοιτούνε το ρολόι στα κλεφτά,

βιάζονται να τελειώσουν, να προλάβουν

θέση καθημένου στο μετρό.

Και μ' αυτά και με κείνα

γίνηκε ρουτίνα η δουλειά του Νέρωνα.

Ήπιε μια τελευταία γουλιά από τον καφέ του

και πήγε προς την πόρτα μονολογώντας:

τι να τα κάνεις και τούτα τα παιδιά των δρόμων

που πετιούνται στου αυτοκινήτου σου τις ρόδες;

Να τα προσέχουν οι γονιοί τους –

κι άμα δεν είχαν να τα θρέψουν, να μην τα γεννούσαν…

Αυτά σκεφτόταν και έπληττε αφόρητα.

Και σήμερα θα μιλούσε για νούμερα και στατιστικές,

για τους μεγαλειώδεις στόχους του μέλλοντος –

για τα ίδια και τα ίδια.

Θα ξεκινούσε με ένα προγραμματισμένο αστείο,

έτσι για να σπάσει ο πάγος.

Κανείς δεν θα τον ρωτούσε

τι απέγινε ένα σκοτωμένο κορίτσι πέντε χρονών

στα αζήτητα του Νοσοκομείου.

Τι κρίμα, συλλογιέται:

μια τέτοια ερώτηση θα έσπαγε την πλήξη·

μια τέτοια απάντηση θα είχε ένα κάποιο ενδιαφέρον.

(Αυτά ο Νέρων.

Και στην Ισπανία ο Γάλβας,

ο γέροντας, ο εβδομήντα τριώ χρονώ,

παίζει πρέφα στο καφενείο

και συζητά για την αγωνιστική ανάκαμψη της Μπαρτσελόνα.)