θανάσης τριαρίδης * ÉGALITÉ

ÉGALITÉ

αναγέννηση για δύο πρόσωπα σε δυο πράξεις

~

σημείωση

Το Égalité (όπως και κάθε άλλο γραπτό μου) είναι (σωστότερα: θα ήθελα να είναι) μια ακόμη αφήγηση προορισμένη για να διαβαστεί. Η θεατρική φόρμα που χρησιμοποίησα ήταν μονάχα το μέσο που ένιωσα προσφορότερο για να καταγράψω μια ιστορία για την ισότητα – και το δαιμονικό ρίγος που σκορπίζει αυτή η ιερή ψευτιά.

Είναι προφανές πως ο τίτλος και αυτού του «έργου» μου (όπως άλλωστε και οι τίτλοι δύο ακόμη «έργων» μου, του Liberté και του Fraternité) παραπέμπει στο σύνθημα της Γαλλικής Επανάστασης (και όχι μόνο αυτής) LIBERTÉ, ÉGALITÉ, FRATERNITÉ. Όπως γράφω και στις αντίστοιχες σημειώσεις των «έργων», το τρίπτυχο αυτό (που αρχικά συνοδευόταν από τη διαφωτιστική απόληξη OU LA MORT), αν μεταφερθεί από το πολιτικό στο προσωπικό (: στο ερωτικό) επίπεδο, γεννά ένα τέρας – και συνακόλουθα, όπως συμβαίνει με τα τέρατα, γεννά δυνατότητες ακρότατης αγάπης που με ερεθίζουν ιδιαίτερα (φαντάζομαι, και κάθε άλλον).

Το κείμενο του Égalité διαβάστηκε και διορθώθηκε από τον Γιάννη Ευγγέλου. Και για αυτό ισχύουν όσα σημειώνω και για τα υπόλοιπα «θεατρικά έργα» μου La ultima noche ή οι καρχαρίες, 2010, Historia de un amor ή τα μυρμήγκια, 2011, Μένγκελε, 2012, Liberté, 2012, Fraternité, 2012): δεν γνωρίζω αν μπορεί να παρουσιαστεί στο θέατρο, αν έχει αυτό που ονομάζουμε «θεατρικότητα». Οι σκηνικές (;) οδηγίες που ενσωμάτωσα στο «έργο» ήταν για μένα απαραίτητο κομμάτι της αφήγησης. Αν κάποιος σκηνοθέτης (ή όποιος άλλος) νιώσει πως δεν του είναι χρήσιμες, ας τις αγνοήσει ή ας τις αλλάξει. Δεν έχω αντίρρηση, αντί για θεατρική σκηνή, να υπάρχει μια οθόνη χωρισμένη σε πολλά παράθυρα (ένα για κάθε κάμερα) από όπου θα βλέπει το Παιχνίδι κάποιος Μοναδικός Επισκέπτης. Δεν έχω αντίρρηση, αντί για δυο γυναίκες, να παίξουν δύο γυμνοί άντρες ή δύο άντρες ντυμένοι γυναίκες ή ένας εγγαστρίμυθος με μια κούκλα – ή ακόμη και παιδιά. Εξάλλου, όπως επιμένω σε κάθε αντίστοιχη εισαγωγή των «έργων» μου, νιώθω πως όλες οι αφηγήσεις απευθύνονται σε παιδιά – οι ενήλικοι είναι ήδη πνευματικά νεκροί, γυαλιστερά ταριχευμένα πτώματα.

Το Égalité σχεδιάστηκε ως ένα αφήγημα δαιμονισμού – όπου, όμως, ο δαίμονας δεν ερχόταν από έξω για να μπει μέσα, αλλά θα ήταν εαυτός που μπαίνει μέσα στον εαυτό. Δεν ξέρω αν εν τέλει έγραψα κάτι τέτοιο – ωστόσο, τώρα που διαβάζω το «έργο» ολοκληρωμένο (;), σκέφτομαι πως θα μου άρεζε να το δω σε ένα δωμάτιο με καθρέφτες, ίδιο με αυτό που μας δαιμονίζει στην Κυρία από τη Σαγκάη του 1947. Λένε πως, αν τρίψεις πολύ δυο ανθρώπους, γεννιέται στο ανάμεσό τους ένας ίσκιος που δεν ανήκει σε κανέναν, μια καινούρια σκιά που περιμένει να δικαιωθεί. Εκεί, λοιπόν, σε ένα τέτοιο μαγικό δωμάτιο, σε έναν από τους καθρέφτες (και λίγο πριν όλα θρυμματιστούν), πλάι στα πρόσωπα, μετά τα πρόσωπα ή και αντί των προσώπων, ίσως να σχηματιζόταν από μόνη της μια τέτοια καινούρια σκιά.

θ. τ. – Σεπτέμβριος 2012